حدیث دربارهبرانگيخته شدن با محبوب

صحيح البخاري عن أنس:بَينَما أنَا وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه و آله خارِجانِ مِنَ المَسجِدِ، فَلَقِيَنا رَجُلٌ عِندَ سُدَّةِ المَسجِدِ. فَقالَ: يا رَسول اللّهِ، مَتَى السّاعَةُ؟ قالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: ما أعدَدتَ لَها؟ فَكَأَنَّ الرَّجُلَ استَكانَ، ثُمَّ قالَ: يا رَسول اللّهِ، ما أعدَدتُ لَها كَبيرَ صِيامٍ ولاصَلاةٍ ولا صَدَقَةٍ، ولكِنّي اُحِبُّ اللّهَ ورَسولَهُ. قالَ: أنتَ مَعَ مَن أحبَبتَ. ۱

صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: من و پيامبر صلى الله عليه و آله بيرون از مسجد بوديم كه مردى در كنار درِ مسجد، ما را ديد و گفت: اى پيامبر خدا! روز قيامت، كى است؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه براى آن آماده كرده اى؟». گويى آن مرد، [اظهار]فروتنى كرد و سپس گفت: اى پيامبر خدا! براى آن، روزه و نماز و صدقه فراوانى آماده نكرده ام؛ ليكن خدا و پيامبرش را دوست مى دارم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش مى دارى».

۱.صحيح البخاري: ج 6 ص 2615 ح 6734؛ علل الشرايع: ص 139 ح 2 نحوه وفيه «المرء مع من أحبّ» بدل «أنت مع من أحببت»، بحارالأنوار: ج 17 ص 13 ح 26.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اخلاقی و اجتماعی مهم ترین عوامل سازنده جامعه آثار دوستی برای خدا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مردمى را دوست بدارد، [در روز قيامت] با آنان برانگيخته خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مردمى را به سبب كردارشان دوست بدارد، روز قيامت، جزو آنان گرد خواهد شد و مانند آنان محاسبه خواهد شد؛ اگرچه كردارش چون كردار آنان نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده، در گرو گمانش درباره خداوند عز و جل است و در روز قيامت، كنار كسانى قرار مى گيرد كه دوستشان دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! صالحان را دوست بدار كه انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد. اگر توان نيكوكارى ندارى، پس عالمان را دوست بدار كه [خداوند] مى فرمايد: «هر كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند، همراه كسانى خواهد بود كه خدا نعمتشان داده است؛ يعنى انبيا و صدّيقان و شهيدان و صالحان. و اينان، چه نيكو رفيقانى هستند!» .

صحيح البخارىـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! درباره كسى كه مردمى را دوست دارد، امّا به آنان نپيوسته است، چه مى گويى؟ پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».

مسند ابن حنبلـ به نقل از ثابت بنانى، از اَنَس ـ: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مردى، ديگرى را دوست مى دارد؛ امّا نمى تواند كارهايى همچون او انجام دهد. پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد». انس گفت: جز به اسلام آوردن، هرگز نديدم ياران پيامبر خدا به چيزى همچون اين سخن، شادمان شده باشند.

امام باقر عليه السلام:مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! نمازگزاران را دوست دارم؛ امّا خودْ نماز نمى خوانم. روزه گيران را دوست دارم؛ امّا خودْ روزه نمى گيرم. پيامبر خدا به او فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش دارى و بهره ات همان است كه به دست آورده اى».

الأمالى، طوسىـ به نقل از عبد اللّه بن حسن، از پدرانش عليهم السلام ـ: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! كسى نمازگزاران را دوست مى دارد؛ امّا خود، جز نمازهاى واجب را نمى گزارد. صدقه دهندگان و زكات دهندگان را دوست مى دارد؛ امّا خود، جز زكات واجب را نمى پردازد. روزه گيران را دوست مى دارد؛ امّا جز ماه رمضان را روزه نمى گيرد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».