حدیث دربارهنخستين مسلمانانى كه برادر شدند

العُمدةـ به نقل از اَنَس ـ: چون روز مباهله ۳ شد و پيامبر صلى الله عليه و آله ميان مهاجران و انصار، پيمان برادرى بست، با آن كه على عليه السلام ايستاده بود و پيامبر صلى الله عليه و آله او را مى ديد و جايگاهش را مى شناخت، ميان او و هيچ كس، برادرى برقرار نكرد. پس على عليه السلام با چشم گريان رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله جوياى او شد و فرمود: «ابو الحسن، چه شد؟». گفتند: اى پيامبر خدا! او با چشم گريان، از اين جا رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى بلال! برو و او را نزد من بياور». بلال، در پىِ على عليه السلام رفت. على عليه السلام با چشم گريان، وارد خانه اش شده بود. فاطمه عليهاالسلامبه او گفت: «خداوند، چشمانت را نگريانَد! چرا گريه مى كنى؟». گفت: اى فاطمه! پيامبر خدا، ميان مهاجران و انصار برادرى افكند و با آن كه من ايستاده بودم و او مرا مى ديد و مى دانست كجا ايستاده ام، ميان من و هيچ كس، برادرى برقرار نساخت. فاطمه عليهاالسلام گفت: «خدا تو را اندوهگين نكناد! شايد تو را براى خودش نگه داشته بوده است». بلال [بر آنها وارد شد و] گفت: اى على! پيامبر صلى الله عليه و آله تو را طلبيده است. على عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چرا گريه مى كنى، اى ابو الحسن؟». گفت: اى پيامبر خدا! ميان مهاجران و انصار، پيمان برادرى بستى. من نيز ايستاده بودم و مرا مى ديدى و مى دانستى كجا ايستاده ام؛ امّا ميان من و هيچ كس، برادرى برقرار نساختى! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من، تو را براى خودم نگه داشته بودم. آيا دوست ندارى كه برادرِ پيامبرت باشى؟!». على عليه السلام گفت: چرا، اى پيامبر خدا! من كجا و اين افتخار كجا؟ پس پيامبر خدا، دست او را گرفت وبالاى منبر برد و فرمود: «بار خدايا! اين از من است و من از او هستم. هان! او براى من، همچون هارون است نسبت به موسى. هان! هر كه من مولاى اويم، اين على، مولاى اوست». پس على عليه السلام شادمان برگشت. عمر بن خطّاب، در پىِ او رفت و گفت: بَه بَه، اى ابو الحسن! تو مولاى من و مولاى هر مسلمانى شدى.