حدیث دربارهآنان كه دوستى شان واجب است
عنه صلى الله عليه و آله:لا يُؤمِنُ أحَدُكُم حَتّى يَكونَ اللّهُ و رَسولُهُ أحَبَّ إلَيهِ مِمّا سِواهُما، وحَتّى يُقذَفَ فِي النّارِ أحَبُّ إلَيهِ مِن أن يَعودَ فِي الكُفرِ بَعدَ أن نَجّاهُ اللّهُ مِنهُ. و لا يُؤمِنُ أحَدُكُم حَتّى أكونَ أحَبَّ إلَيهِ مِن وَلَدِهِ و والِدِهِ وَ النّاسِ أجمَعينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ يك از شما ايمان نمى آورد، مگر هنگامى كه خدا و پيامبرش براى او از هر چيز ديگرى دوست داشتنى تر باشند، و در آتش افتادن، برايش دوست داشتنى تر از بازگشت به كفر باشد، پس از آن كه خداوندْ او را از آن (كفر)، نجات بخشيده است. هيچ يك از شما ايمان نمى آورد، مگر هنگامى كه من برايش دوست داشتنى تر از فرزندش، پدرش و همه مردم باشم.
۱.مسند ابن حنبل: ج 4 ص 412 ح 13150 و ص 554 ح 13961 كلاهما عن أنس.