حدیث دربارهمنزلت يافتن در بهشت
رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:المُتَحابّونَ فِي اللّهِ عز و جلعَلى أعمِدَةٍ مِن ياقوتٍ أحمَرَ فِي الجَنَّةِ، يُشرِفونَ عَلى أهلِ الجَنَّةِ، فَإِذَا اطَّلَعَ أحَدُهُم مَلَأَ حُسنُهُ بُيوتَ أهلِ الجَنَّةِ، فَيَقولُ أهلُ الجَنَّةِ: اُخرُجوا نَنظُرِ المُتَحابّينَ فِي اللّهِ عز و جل. فَيَخرُجونَ ويَنظُرونَ إلَيهِم، أحَدُهُم وَجهُهُ مِثلُ القَمَرِ في لَيلَةِ البَدرِ، عَلى جِباهِهِم: هؤُلاءِ المُتَحابّونَ فِي اللّهِ عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دوستى كنندگان در راه خداوند عز و جل، در بهشت بر تكيه گاه هايى از ياقوت سرخ قرار دارند و از بالا به اهل بهشت مى نگرند و چون يكى از آنان به بهشت بنگرد، زيبايى اش خانه هاى بهشتيان را پُر مى كند. پس بهشتيان مى گويند: بيرون رويم تا دوستى كنندگان در راه خداوند عز و جل را ببينيم.
آن گاه، بيرون مى آيند و به آنان مى نگرند كه هر يك از آنان، چهره اش چون ماه شب چهارده مى درخشد و بر پيشانى هايشان نوشته شده است: «اينان اند، دوستى كنندگان در راه خداوند عز و جل».
۱.الأمالي للمفيد: ص 75 ح 11 عن عبد اللّه بن مسعود، بحار الأنوار: ج 74 ص 399 ح 37 وراجع: المطالب العالية: ج 3 ص 10 ح 2734 وفيه «أهل الدنيا» بدل «أهل الجنّة».