حدیث دربارهايمان و كار شايسته

عنه عليه السلام:سَأَلتُ رَسول اللّهِ صلى الله عليه و آله عَن قَولِهِ تَعالى: «سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَـنُ وُدًّا» ما هُوَ يا رَسول اللّهِ؟ قالَ: المَحَبَّةُ ـ يا عَلِيُّ ـ في صُدورِ المُؤمِنينَ وَالمَلائِكَةِ المُقَرَّبينَ. يا عَلِيُّ، إنَّ اللّهَ تَعالى أعطَى المُؤمِنَ ثَلاثا: المِقَةَ. والمَحَبَّةَ، وَالمَلاحَةَ، وَالمَهابَةَ في صُدورِ الصّالِحينَ. فَمَنِ اصطَنَعَهُ لِنَفسِهِ قَبِلَ نَفسَهُ؛ فَوُجِدَ لَهُ حَلاوَةٌ ومَلاحَةٌ. ومَن دَعاهُ فَأَجابَهُ وصَدَقَهُ فِي الإِجابَةِ قَرَّبَهُ، فَقَبِلَ قَلبَهُ، فَوُجِدَ لَهُ فِي القُلوبِ وُدُّهُ وهُوَ المَحَبَّةُ. ۱

امام على عليه السلام:از پيامبر خدا درباره اين گفتار خداوند: «به زودى [خداى] رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» ، پرسيدم كه چيست؟ فرمود: «اى على! محبّت است كه در سينه هاى مؤمنان و فرشتگان مقرّب است. اى على! خداوند متعال، به مؤمن سه چيز داده است: مهر و محبّت، نمكين بودن، و شُكوه در سينه هاى صالحان. پس كسى كه خداوند، او را براى خود بر گزيند، جانش پذيراى آن مى گردد و شيرينى و نمكى در او پديد مى آيد، و كسى كه خداوند، بخوانَدَش و او اجابت كند و در اين اجابتْ راستى نشان دهد، خداوند او را مقرّب مى سازد. پس قلبش آن را مى پذيرد و در دل ها، دوستىِ او ـ كه همان محبّت است [كه در آيه بدان اشاره شده] ـ پديدار مى شود».

۱.نوادر الاُصول: ج 1 ص 426.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم عوامل دوستی ایمان و کار شایسته

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الأوسطـ به نقل از ثوبان ـپيامبر خدا فرمود: «گاهى بنده، در پى كسب خشنودى خداوند بر مى آيد و همواره بر آن حال است، تا آن كه خداوند مى فرمايد: اى جبرئيل! فلان بنده ام در پىِ آن است كه مرا خشنود كند. پس خشنودى من شاملش باد. پس جبرئيل عليه السلام مى گويد: رحمت خدا بر فلانى باد! حاملان عرش نيز چنين مى گويند وآن گاه، فرشتگانى كه به آنان نزديك هستند و همه ساكنان آسمان هاى هفتگانه نيز چنين مى گويند. سپس اين سخن، به زمين فرود مى آيد». سپس پيامبر خدا فرمود: «و اين، [مفاد] همان آيه است كه خداوند بر شما در كتابش نازل ساخته است: «آنان كه ايمان آورده اند وكارهاى شايسته كرده اند، [خداى]رحمان به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» . گاه نيز بنده در پىِ خشم خدا بر مى آيد. پس خداى عز و جل مى فرمايد: اى جبرئيل! فلانى مرا خشمگين ساخته است. هان! خشم من بر او باد!. پس جبرئيل عليه السلام مى گويد: خشم خدا بر فلانى باد! حاملان عرش نيز چنين مى گويند و فرشتگانِ فروتر از ايشان نيز چنين مى گويند، تا آن كه ساكنان آسمان هاى هفتگانه نيز اين سخن را مى گويند و سپس [اين سخن]به زمين فرود مى آيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، به جبرئيل عليه السلام ندا مى كند: «من فلانى را دوست دارم، پس او را دوست بدار». پس [جبرئيل عليه السلام اين مطلب را] در آسمان، ندا مى كند. سپس محبّت او در [دل] زمينيان فرود مى آيد، و اين است [معناى] سخن خداوند: «آنان كه ايمان آورده اند وكارهاى شايسته كرده اند، به زودى [خداى] رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» . هرگاه نيز خداوند با بنده اى دشمنى كند، به جبرئيل عليه السلام ندا مى كند: «من با فلانى دشمنى مى كنم». پس [جبرئيل عليه السلام نيز اين را] در آسمان ندا مى كند. سپس دشمنىِ او، [در دل اهل] زمين فرود مى آيد.

امام على عليه السلام:گفتم: اى پيامبر خدا! درباره اين سخن خداى متعال خبرم ده: «به زودى [خداى]رحمان برايشان محبّتى قرار مى دهد» . فرمود: «اى على! محبّت، نزد خداوند و فرشتگان و در دل هاى مؤمنان است. اى على! خداوند متعال به مؤمنان سه چيز داده است: مهر، محبّت، و شُكوه در سينه هاى مؤمنان».

امام صادق عليه السلام:سبب نزول اين آيه، . مريم: آيه 96. آن بود كه امير مؤمنان، مقابل پيامبر خدا نشسته بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى على! بگو: پروردگارا! برايم در دل هاى مؤمنان، محبّتى قرار ده». پس از آن، خداوند اين آيه را فرود آورد: «آنان كه ايمان آورده اند وكارهاى شايسته كرده اند، [خداى]رحمان به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» .

سنن ابن ماجةـ به نقل از ابو ذر ـ: به پيامبر خدا گفتم: [چگونه است كه] انسان كارى را براى خدا مى كند [و چشمى به مردم ندارد]؛ ولى مردم بر اثر آن، او را دوست مى دارند؟ فرمود: «اين، مژدگانىِ دنيايىِ مؤمن است».