چند بركت ديگر
7 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في فَضلِ شَهرِ رَمَضانَ ـ: هُوَ شَهرٌ أوَّلُهُ رَحمَةٌ، وأوسَطُهُ مَغفِرَةٌ، وآخِرُهُ الإِجابَةُ وَالعِتقُ مِنَ النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره فضيلت ماه رمضان ـ: ماهى است كه آغاز آن، رحمت و ميانه آن، آمرزش و پايان آن، اجابت [دعا]و آزادى از آتش است.
۱.الكافي: ج 4 ص 67 ح 4 عن أبي الورد عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 342 ح 6؛ صحيح ابن خزيمة: ج 3 ص 192 ح 1887 عن سلمان ليس فيه «الإجابة».
عنه صلى الله عليه و آله:مَن صامَ شَهرَ رَمَضانَ فَحَفِظَ فَرجَهُ ولِسانَهُ وكَفَّ أذاهُ عَنِ النّاسِ، غَفَرَ اللّهُ لَهُ ذُنوبَهُ ما تَقَدَّمَ مِنها وما تَأَخَّرَ، وأعتَقَهُ مِنَ النّارِ، وأحَلَّهُ دارَ القَرارِ، وقَبِلَ شَفاعَتَهُ في عَدَدِ رَملِ عالِجٍ مِن مُذنِبي أهلِ التَّوحيدِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ماه رمضان را روزه بدارد و پاك دامنى ورزد و زبانش را حفظ كند و آزارش را به مردم نرساند، خداوند، گناهان گذشته و آينده او را مى آمرزد و از آتش، آزادش مى كند و در سراى ابدى جايش مى دهد و شفاعت او را به تعداد كوه هاى به هم پيوسته ۲ درباره موحّدانِ گنهكار مى پذيرد.
۱.الأمالي للصدوق: ص 71 ح 38 عن العلاء بن يزيد عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 356 ح 24.
۲.عبارت «رَمْلُ عالجٍ»، كه در متن عربى حديث آمده است، به كوه هاى به هم پيوسته اى گفته مى شود كه از يك سو به «دهناء (كوير ربع الخالى)» و از سوى ديگر به «نَجد (سرزمينى كوهستانى در شمال جزيرة العرب)» منتهى مى شوند و بسيار وسعت دارند (المصباح المنير: ص 425). «عوالج الرمال» نيز به معناى ماسه هايى است كه بر هم انباشته مى شوند (النهاية: ج 3 ص 287).
عنه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ أوَّلُ لَيلَةٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ، نَظَرَ اللّهُ إلى خَلقِهِ، وإذا نَظَرَ اللّهُ إلى عَبدٍ لَم يُعَذِّبهُ أبَدا، وللّهِِ في كُلِّ لَيلَةٍ ويَومٍ ألفُ ألفِ عَتيقٍ مِنَ النّارِ، فَإِذا كانَت لَيلَةُ تِسعٍ وعِشرينَ أعتَقَ اللّهُ فيها مِثلَ جَميعِ ما أعتَقَ فِي الشَّهرِ كُلِّهِ، فَإِذا كانَت لَيلَهُ الفِطرِ ارتَجَّتِ المَلائِكَةُ وتَجَلَّى الجَبّارُ بِنورِهِ مَعَ أ نَّهُ لا يَصِفُهُ الواصِفونَ، فَيَقولُ ۱ المَلائِكَةُ وهُم في عيدِهِم مِنَ الغَدِ: يا مَعشَرَ المَلائِكَةِ، يوحى إلَيهِم: «ما جَزاءُ الأَجيرِ إذا وَفّى عَمَلَهُ؟» تَقولُ المَلائِكَةُ: يُوَفّى أجرَهُ، فَيَقولُ اللّهُ تَعالى: «اُشهِدُكُم أنّي قَد غَفَرتُ لَهُم». ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند به آفريدگانش [با عنايت] مى نگرد و هر گاه خداوند به بنده اى [از روى عنايت] بنگرد، هرگز عذابش نمى كند. و خدا را در هر شب و روزى، هزار هزار آزادشده از آتش است.
پس چون شب بيست و نهم شود، [خداوند،] در آن شب، به اندازه همه آنچه در همه ماه آزاد ساخته است، آزاد مى كند و چون شب عيد فطر شود، فرشتگان به جنبش مى آيند و خداوند، با فروغ خود، تجلّى مى كند، به گونه اى كه ستايشگران نمى توانند او را بستايند.
پس [خداوند] به فرشتگان ـ در حالى كه در تدارك عيد فردايشان اند ـ وحى مى فرمايد: «اى گروه فرشتگان! پاداش كارگرى كه كار خود را كامل انجام دهد، چيست؟».
فرشتگان مى گويند: پاداش كامل داده مى شود.
خداوند متعال مى فرمايد: «شما را گواه مى
عنه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ أوَّلُ لَيلَةٍ مِن رَمَضانَ فُتِّحَت أبوابُ السَّماءِ فَلا يُغلَقُ مِنها بابٌ حَتّى يَكونَ آخِرُ لَيلَةٍ مِن رَمَضانَ، فَلَيسَ مِن عَبدٍ مُؤمِنٍ يُصَلّي في لَيلَةٍ مِنها إلّا كَتَبَ اللّهُ لَهُ ألفـا وخَمسَمِئَةِ حَسَنَةٍ بِكُلِّ سَجدَةٍ، وبَنى لَهُ بَيتا فِي الجَنَّةِ مِن ياقوتَةٍ حَمراءَ لَها سِتّونَ ألفَ بابٍ، لِكُلِّ بابٍ مِنها قَصرٌ مِن ذَهَبٍ مُوَشَّحٍ بِياقوتَةٍ حَمراءَ، فَإِذا صامَ أوَّلَ يَومٍ مِن رَمَضانَ غُفِرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ إلى مِثلِ ذلِكَ اليَومِ، ومَن شَهِدَ رَمَضانَ استَغفَرَ لَهُ كُلَّ يَومٍ سَبعونَ ألفَ مَلَكٍ مِن صَلاةِ الغَداةِ إلى أن تَوارى بِالحِجابِ، وكانَ لَهُ بِكُلِّ سَجدَةٍ سَجَدَها في شَهرِ رَمَضانَ بِلَيلٍ أو نَهارٍ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون اوّلين شب [ماه] رمضان شود، درهاى آسمان، گشوده مى شوند و هيچ درى از آنها بسته نمى شود تا آن كه آخرين شب رمضان، فرا رسد. هيچ بنده مؤمنى در شبى از آن، نماز نمى خوانَد، مگر آن كه خداوند براى هر سجده، هزار و پانصد حَسَنه مى نويسد و برايش خانه اى از ياقوت سرخ كه شصت هزار در دارد، در بهشت بنا مى كند كه براى هر درى، قصرى طلايى و آراسته به ياقوت سرخ است. پس چون اوّلين روز [ماه]رمضان را روزه بگيرد، همه گناهان گذشته اش تا مثل آن روز، آمرزيده مى شود.
هر كس به [ماه] رمضان برسد، هر روز، هفتاد هزار فرشته از نمازِ بامداد تا آن گاه كه [خورشيد،] پوشيده در حجاب شود، براى او آمرزش مى طلبند، و براى او در برابر هر سجده اى كه شب يا روز در ماه رمضان به جا آورده است، درختى خواهد
۱.فضائل الأوقات للبيهقي: ص 40 ح 60 عن أبي سعيد الخدري.
الخصال عن جابر بن عبد اللّه عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:اُعطِيَت اُمَّتي في شَهرِ رَمَضانَ خَمسا لَم يُعطَهُنَّ اُمَّةُ نَبِيٍّ قَبلي:
أمّا واحِدَةٌ: فَإِذا كانَ أوَّلُ لَيلَةٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ نَظَرَ اللّهُ عز و جل إلَيهِم، ومَن نَظَرَ اللّهُ إلَيهِ لَم يُعَذِّبهُ أبَدا.
وأمَّا الثّانِيَةُ: فَإِنَّ خُلوفَ أفواهِهِم ـ حينَ يُمسونَ ـ عِندَ اللّهِ عز و جل أطيَبُ مِن ريحِ المِسكِ.
وأمَّا الثّالِثَةُ: فَإِنَّ المَلائِكَةَ يَستَغفِرونَ لَهُم في لَيلِهِم ونَهارِهِم.
وأمَّا الرّابِعَةُ: فَإِنَّ اللّهَ عز و جل يَأمُرُ جَنَّتَهُ أنِ استَغفِري وتَزَيَّني لِعِبادي، فَيوشِكُ أن يَذهَبَ عَنهُم نَصَبُ الدُّنيا وأذاها ويَصيروا إلى جَنَّتي وكَرامَتي.
وأمَّا الخامِسَةُ: فَإِذا كانَ آخِرُ
الخصالـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا فرمود: «به امّت من در ماه رمضان، پنج چيز داده شده كه به امّت هيچ پيامبرى پيش از من داده نشده است: اوّل، آن كه چون نخستين شب ماه رمضان شود، خداوند [با نظر رحمت]به آنان مى نگرد و خداوند به هر كس [چنين] بنگرد، هرگز عذابش نمى كند.
دوم، آن كه بوى ناخوش دهان آنان، آن گاه كه به شب وارد مى شوند، نزد خداوند متعال از بوى مُشك، خوش بوتر است.
سوم، آن كه فرشتگان در هر شب و روزشان، براى آنان آمرزش مى طلبند.
چهارم، آن كه خداوند متعال به بهشتِ خود فرمان مى دهد كه: استغفار كن و خود را براى بندگانم بياراى. نزديك است كه رنج و آزار دنيا از آنان، زدوده شود و به بهشت من و كرامت من روى آورند.
و پنجم، آن كه چون آخرين شب فرا رسد، همه آنان آمرزيده مى شوند».
۱.الخصال: ص 317 ح 101، بحار الأنوار: ج 96 ص 364 ح 36 وص 368 ح 45؛ مسند ابن حنبل: ج 3 ص 144 ح 7922 عن أبي هريرة نحوه.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ الجَنَّةَ تُزَخرَفُ لِرَمَضانَ مِن رَأسِ الحَولِ إلى حَولٍ قابِلٍ، فَإِذا كانَ أوَّلُ يَومٍ مِن رَمَضانَ هَبَّت رَيحٌ تَحتَ العَرشِ مِن فَوقِ الجَنَّةِ عَلَى الحورِ العينِ، فَيَقُلنَ: يا رَبِّ، اجعَل لَنا مِن عِبادِكَ أزواجا تَقَرُّ بِهِم أعيُنُنا وتَقَرُّ أعيُنُهُم بِنا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، از سَرِ سال تا سال آينده، براى [رسيدن ماه] رمضان، آراسته مى شود. پس چون اوّلين روز [ماه]رمضان شود، نسيمى از زير عرش از بالاى بهشت بر حوريان بهشتى مى وزد. مى گويند: «پروردگارا! براى ما از بندگانت، همسرانى قرار بده كه چشم ما بِدانان، و چشم آنان به ما روشن گردد».
۱.فضائل الأوقات للبيهقي: ص 41 ح 62 عن ابن عمر وص 42 ح 63 عن أبي مسعود؛ فضائل الأشهر الثلاثة: ص 141 ح 151 عن ابن مسعود، بحار الأنوار: ج 96 ص 346 ح 12.
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ الجَنَّةَ لَتُنَجَّدُ وتُزَيَّنُ مِنَ الحَولِ إلَى الحَولِ لِدُخولِ شَهرِ رَمَضانَ، فَإِذا كانَ أوَّلُ لَيلَةٍ مِنهُ هَبَّت ريحٌ مِن تَحتِ العَرشِ يُقالُ لَهَا المُثيرَةُ تَصفِقُ وَرَقَ أشجارِ الجِنانِ وحَِلَقَ المَصاريعِ، فَيُسمَعُ لِذلِكَ طَنينٌ لَم يَسمَعِ السّامِعونَ أحسَنَ مِنهُ، وتَبرُزنَ الحورُ العينُ حَتّى يَقِفنَ بَينَ شُرَفِ الجَنَّةِ، فَيُنادينَ: هَل مِن خاطِبٍ إلَى اللّهِ عز و جل فَيُزَوِّجَهُ؟.
ويَقولُ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ في كُلِّ لَيلَةٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ ثَلاثَ مَرّاتٍ: هَل مِن سائِلٍ فَاُعطِيَهُ سُؤلَهُ؟ هَل مِن تائِبٍ فَأَتوبَ عَلَيهِ؟ هَل مِن مُستَغفِرٍ فَأَغفِرَ لَهُ؟ مَن يُقرِضُ المَليءَ غَيرَ المُعدِمِ، وَالوَفِيَّ غَيرَ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا بهشت براى فرا رسيدن ماه رمضان، از سال تا سال [آينده اش]، آراسته و زينت مى شود. پس چون نخستين شب ماه رمضان شود، نسيمى از زير عرش مى وزد كه به آن، «مُثيره (برانگيزنده)» مى گويند. برگ درختان بهشت و حلقه هاى درهاى بهشت به صدا در مى آيند و از حركت آنها آهنگى شنيده مى شود كه شنوندگان، زيباتر از آن را نشنيده اند. حوريان بهشتى سر بر مى آورند و ميان سرْ درهاى بهشت مى ايستند و بانگ بر مى آورند: «آيا خواستگارى به درگاه خدا هست تا خداوند، او را همسر دهد؟.».
خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در هر شب از ماه رمضان، سه بار مى فرمايد: «آيا خواهنده اى هست كه خواسته اش را برآورم؟ آيا توبه كننده اى هست كه توبه اش را بپذيرم؟ آيا آمرزش خواهى هست كه او را بيامرزم؟ كيست كه به توانگرِ