حدیث دربارهچند بركت ديگر

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ الجَنَّةَ تُزَخرَفُ لِرَمَضانَ مِن رَأسِ الحَولِ إلى حَولٍ قابِلٍ، فَإِذا كانَ أوَّلُ يَومٍ مِن رَمَضانَ هَبَّت رَيحٌ تَحتَ العَرشِ مِن فَوقِ الجَنَّةِ عَلَى الحورِ العينِ، فَيَقُلنَ: يا رَبِّ، اجعَل لَنا مِن عِبادِكَ أزواجا تَقَرُّ بِهِم أعيُنُنا وتَقَرُّ أعيُنُهُم بِنا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، از سَرِ سال تا سال آينده، براى [رسيدن ماه] رمضان، آراسته مى شود. پس چون اوّلين روز [ماه]رمضان شود، نسيمى از زير عرش از بالاى بهشت بر حوريان بهشتى مى وزد. مى گويند: «پروردگارا! براى ما از بندگانت، همسرانى قرار بده كه چشم ما بِدانان، و چشم آنان به ما روشن گردد».

۱.فضائل الأوقات للبيهقي: ص 41 ح 62 عن ابن عمر وص 42 ح 63 عن أبي مسعود؛ فضائل الأشهر الثلاثة: ص 141 ح 151 عن ابن مسعود، بحار الأنوار: ج 96 ص 346 ح 12.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی فضیلت های ماه روزه داری +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره فضيلت ماه رمضان ـ: ماهى است كه آغاز آن، رحمت و ميانه آن، آمرزش و پايان آن، اجابت [دعا]و آزادى از آتش است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ماه رمضان را روزه بدارد و پاك دامنى ورزد و زبانش را حفظ كند و آزارش را به مردم نرساند، خداوند، گناهان گذشته و آينده او را مى آمرزد و از آتش، آزادش مى كند و در سراى ابدى جايش مى دهد و شفاعت او را به تعداد كوه هاى به هم پيوسته عبارت «رَمْلُ عالجٍ»، كه در متن عربى حديث آمده است، به كوه هاى به هم پيوسته اى گفته مى شود كه از يك سو به «دهناء (كوير ربع الخالى)» و از سوى ديگر به «نَجد (سرزمينى كوهستانى در شمال جزيرة العرب)» منتهى مى شوند و بسيار وسعت دارند (المصباح المنير: ص 425). «عوالج الرمال» نيز به معناى ماسه هايى است كه بر هم انباشته مى شوند (النهاية: ج 3 ص 287). درباره موحّدانِ گنهكار مى پذيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند به آفريدگانش [با عنايت] مى نگرد و هر گاه خداوند به بنده اى [از روى عنايت] بنگرد، هرگز عذابش نمى كند. و خدا را در هر شب و روزى، هزار هزار آزادشده از آتش است. پس چون شب بيست و نهم شود، [خداوند،] در آن شب، به اندازه همه آنچه در همه ماه آزاد ساخته است، آزاد مى كند و چون شب عيد فطر شود، فرشتگان به جنبش مى آيند و خداوند، با فروغ خود، تجلّى مى كند، به گونه اى كه ستايشگران نمى توانند او را بستايند. پس [خداوند] به فرشتگان ـ در حالى كه در تدارك عيد فردايشان اند ـ وحى مى فرمايد: «اى گروه فرشتگان! پاداش كارگرى كه كار خود را كامل انجام دهد، چيست؟». فرشتگان مى گويند: پاداش كامل داده مى شود. خداوند متعال مى فرمايد: «شما را گواه مى گيرم كه آنان را آمرزيدم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون اوّلين شب [ماه] رمضان شود، درهاى آسمان، گشوده مى شوند و هيچ درى از آنها بسته نمى شود تا آن كه آخرين شب رمضان، فرا رسد. هيچ بنده مؤمنى در شبى از آن، نماز نمى خوانَد، مگر آن كه خداوند براى هر سجده، هزار و پانصد حَسَنه مى نويسد و برايش خانه اى از ياقوت سرخ كه شصت هزار در دارد، در بهشت بنا مى كند كه براى هر درى، قصرى طلايى و آراسته به ياقوت سرخ است. پس چون اوّلين روز [ماه]رمضان را روزه بگيرد، همه گناهان گذشته اش تا مثل آن روز، آمرزيده مى شود. هر كس به [ماه] رمضان برسد، هر روز، هفتاد هزار فرشته از نمازِ بامداد تا آن گاه كه [خورشيد،] پوشيده در حجاب شود، براى او آمرزش مى طلبند، و براى او در برابر هر سجده اى كه شب يا روز در ماه رمضان به جا آورده است، درختى خواهد بود كه سوار، در [امتداد] سايه آن [بايد]پانصد سال راه برود.

الخصالـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا فرمود: «به امّت من در ماه رمضان، پنج چيز داده شده كه به امّت هيچ پيامبرى پيش از من داده نشده است: اوّل، آن كه چون نخستين شب ماه رمضان شود، خداوند [با نظر رحمت]به آنان مى نگرد و خداوند به هر كس [چنين] بنگرد، هرگز عذابش نمى كند. دوم، آن كه بوى ناخوش دهان آنان، آن گاه كه به شب وارد مى شوند، نزد خداوند متعال از بوى مُشك، خوش بوتر است. سوم، آن كه فرشتگان در هر شب و روزشان، براى آنان آمرزش مى طلبند. چهارم، آن كه خداوند متعال به بهشتِ خود فرمان مى دهد كه: استغفار كن و خود را براى بندگانم بياراى. نزديك است كه رنج و آزار دنيا از آنان، زدوده شود و به بهشت من و كرامت من روى آورند. و پنجم، آن كه چون آخرين شب فرا رسد، همه آنان آمرزيده مى شوند». مردى گفت: در شب قدر، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «مگر نديده اى كه كارگران، چون از كارهاى خود فارغ مى شوند، مزد كامل مى گيرند؟».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا بهشت براى فرا رسيدن ماه رمضان، از سال تا سال [آينده اش]، آراسته و زينت مى شود. پس چون نخستين شب ماه رمضان شود، نسيمى از زير عرش مى وزد كه به آن، «مُثيره (برانگيزنده)» مى گويند. برگ درختان بهشت و حلقه هاى درهاى بهشت به صدا در مى آيند و از حركت آنها آهنگى شنيده مى شود كه شنوندگان، زيباتر از آن را نشنيده اند. حوريان بهشتى سر بر مى آورند و ميان سرْ درهاى بهشت مى ايستند و بانگ بر مى آورند: «آيا خواستگارى به درگاه خدا هست تا خداوند، او را همسر دهد؟.». خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در هر شب از ماه رمضان، سه بار مى فرمايد: «آيا خواهنده اى هست كه خواسته اش را برآورم؟ آيا توبه كننده اى هست كه توبه اش را بپذيرم؟ آيا آمرزش خواهى هست كه او را بيامرزم؟ كيست كه به توانگرِ مورد اعتماد و وفاكننده بى ستم، قرض دهد؟». يعنى خدا كه از بنده اش قرض مى خواهد، توانگر است و به وعده خود، وفا مى كند. و خداوند را به هنگام افطار در آخر هر روز از ماه رمضان، هزار هزار آزاده شده از آتش است. پس چون شب جمعه و روز جمعه شود، خداوند در هر ساعتى از آنها، هزار هزار نفر را از آتش، آزاد مى كند كه همه آنان سزاوار عذاب اند. پس چون آخرين روز ماه رمضان شود، خداوند در آن روز، به شمار آنچه از اوّل تا آخر ماه، آزاد كرده است، آزاد مى كند. پس چون شب قدر شود، خداوند به جبرئيل عليه السلام فرمان مى دهد و او و گروهى از فرشتگان، به زمين فرود مى آيند. آنان، از شرق و غرب، عبور مى كنند و در آن شب، جبرئيل عليه السلام، فرشتگان را پخش مى كند. پس بر هر ايستاده و نشسته اى، و نمازگزار و ذكرگوينده اى سلام مى كنند و با آنان دست مى دهند و دعاهاى آنان را تا طلوع فجر، آمين مى گويند. پس چون سپيده بدمد، جبرئيل عليه السلام ندا مى دهد: «اى گروه فرشتگان! كوچ، كوچ!». [فرشتگان] مى گويند: اى جبرئيل! خداوند با حاجت هاى مؤمنان امّت محمّد، چه مى كند؟ مى گويد: «خداى متعال، در اين شب به همه آنان نگريست و همه را بخشود و آمرزيد، مگر چهار نفر را:. شرابخوار، عاق والدين شده، قطع رحِم كننده، و كينه توز». پس چون شب عيد فطر شود ـ كه به آن «لَيْلَةُ الْجَوائِز (شب جايزه ها)» مى گويند ـ، خداوند، مُزد عمل كنندگان را بى حساب مى دهد. پس چون صبح روز فطر شود، خداوند، فرشتگان خود را به همه شهرها مى فرستد. آنان به زمين فرود مى آيند و سرِ راه ها و گذرگاه ها مى ايستند و مى گويند: «اى امّت محمّد! به سوى پروردگار كريم خويش بيرون آييد كه پاداش فراوان مى دهد و گناه بزرگ را مى آمرزد». پس چون به نمازگاه هاى خويش در آيند، خداوند به فرشتگان مى فرمايد: «فرشتگان من! مزد كارگرى كه كارش را انجام داده، چيست؟». فرشتگان مى گويند: اى معبود و سَرور ما! پاداش او، آن است كه مزدش كامل داده شود. پس خداوند مى فرمايد: «شما فرشتگانم را گواه مى گيرم كه من، پاداش روزه دارى و نمازشان در ماه رمضان را رضايت و آمرزش خود قرار دادم» و مى فرمايد: «اى بندگان من! از من بخواهيد. به عزّت و جلالم سوگند، امروز در اين اجتماع خود، براى آخرتتان و دنيايتان چيزى نمى خواهيد، مگر آن كه به شما مى دهم. به عزّتم سوگند، تا وقتى مرا مراقب خود بدانيد، عيب هاى شما را مى پوشانم. به عزّتم سوگند، شما را پناه مى دهم و شما را پيشِ اصحاب خلود (جاودانگان) رسوا نمى سازم. باز گرديد كه آمرزيده ايد. مرا راضى كرديد؛ من هم از شما راضى شدم». پس فرشتگان به خاطر پاداشى كه خداوند به اين امّت، هنگام افطار، عطا مى كند، خوش حال مى شوند و به يكديگر مژده و تهنيت مى گويند.