حدیث دربارهافتخار خداوند به اهل عرفات

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ تَطَوَّلَ عَلى أهلِ عَرَفاتٍ يُباهي بِهِمُ المَلائِكَةَ، يَقولُ: يا مَلائِكَتي، اُنظُروا إلى عِبادي شُعثًا غُبرًا، أقبَلوا يَضرِبونَ إلَيَّ مِن كُلِّ فَجٍّ عَميقٍ، فَاُشهِدُكُم أنّي قَد أجَبتُ دُعاءَهُم، وشَفَّعتُ رَغبَتَهُم، ووَهَبتُ مُسيئَهُم لِمُحسِنِهِم، وأعطَيتُ مُحسِنَهُم جَميعَ ما سَأَلَ (ني)، غَيرَ التَّبِعاتِ الَّتي بَينَهُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، بر اهل عرفاتْ نعمت داده، به وسيله آنان، بر فرشتگانْ مباهات مى كند و مى فرمايد: «اى فرشتگان من! به بندگانم بنگريد كه ژوليده و غبارآلود، از هر راه دورى، راه سپرده اند و آمده اند. شما را گواه مى گيرم كه دعايشان را مستجاب كردم، خواسته شان را بر آوردم، خطا كارشان را به خاطرِ نيكوكارشان بخشيدم و به نيكوكارشان، هر چه كه [از من] خواست، عطاكردم؛ جز تبعاتى را كه ميان خودشان دارند (حقّ الناس)».
۱.مسند أبي يعلى: ج 4 ص 147 ح 4092 عن أنس بن مالك وراجع بحار الأنوار: ج 99 ص 259.

احادیث دیگر این موضوع

۲