حدیث دربارهدعاهاى طواف

أخبار مكّة للأزرقي عن سَعيد بن المُسَيّب:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كانَ إذا مَرَّ بِالرُّكنِ اليَمانِيِّ قالَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الكُفرِ والذُّلِّ والفَقرِ ومَواقِفِ الخِزيِ فِي الدُّنيا والآخِرَةِ، رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنيا حَسَنَةً وفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وقِنا عَذابَ النّارِ. فَقالَ رَجُلٌ: يا رَسولَ اللّهِ، أرَأَيتَ إن كُنتُ عَجِلاً! قالَ: وإن كُنتَ أسرَعَ مِن بَرقِ الخُلَّبِ ۱. ۲

أخبار مكّة، ازرقىـ به نقل از سعيد بن مُسَيّب ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هنگام گذر از رُكن يَمانى، چنين گفت: «خدايا! به تو پناه مى برم از كفر و خوارى و تنگ دستى، و از جايگاه هاى خوارى در دنيا و آخرت. «پروردگارا! در دنيا به ما نيكى اى عطا كن، و در آخرت هم به ما نيكى اى عطا كن و ما را از [عذاب]آتش، نگه بدار» ». مردى گفت: اى پيامبر خدا! اگر خيلى شتابناك باشم، چه؟ (آيا با عجله اِستِلام كنم؟). پيامبر خدا فرمود: «[آرى،] حتى اگر شتابان تر از برق ابرها باشى!».

۱.الخُلَّب: السَّحاب الذي يُرعِد ويُبرِق ولا مطر فيه (تاج العروس: ج 1 ص 472).

۲.أخبار مكّة للأزرقي: ج 1 ص 340.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن سائب ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را بين رُكن يَمانى و حجر الأسود ديدم كه مى گفت: «خدايا! در دنيا به ما نيكى اى عطا كن، و در آخرت هم به ما نيكى اى عطا كن و ما را از [عذاب] دوزخ، نگه بدار» .

كنز العمّالـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله كعبه را طواف كرد. سپس دست بر آن نهاد و چنين دعا كرد: «خدايا! خانه، خانه توست و ما، بندگان توييم و پيشانى [و اختيار] ما، به دست توست و رفت و آمد ما، در قبضه قدرت توست. اگر عذابمان كنى، به سبب گناهان ماست و اگر ما را ببخشايى، به سبب رحمت توست. حجّ خود را بر هر كس كه راه و توانى به سوى آن داشته باشد، واجب ساختى. پس تو را ستايش، كه براى ما اين راه [و توان] را قرار دادى. خدايا! پاداشِ سپاس گزاران را به ما روزى كن».

شُعَب الإيمانـ به نقل از عبد الأعلى تَيمى ـ: خديجه عليهاالسلام گفت: اى پيامبر خدا! در حالى كه خانه خدا را طواف مى كنم، چه بگويم؟ فرمود: بگو: «خدايا! گناهان و خطاهايم را، و عمد و اسرافم را در كارم، ببخشا؛ زيرا اگر تو مرا نيامرزى، هلاكم مى كنى».

أخبار مكّة، ازرقىـ به نقل از عثمان ـ: در روزگار پيامبر خدا، مردى ميان رُكن حجر الأسود و رُكن يَمانى، سه بار چنين مى گفت: «خدايا! تو خدايى و تو رحمانى. معبودى جز تو نيست. تو پروردگارى و پروردگارى جز تو نيست. تو بر پا ايستاده پيوسته اى هستى كه غفلت نمى كنى. و تويى كه آنچه ديدنى و ناديدنى است، آفريدى. و تويى كه بدون آموختن، هر چيز را مى دانى». پيامبر صلى الله عليه و آله از كارش باخبر شد و فرمود: «اگر چنين گفته است ـ و خدا داناتر است ـ، او را به بهشت، مژده دهيد و خبر دهيد كه او در ميان قوم خودش، مثل صاحب ياسين مقصود، مردى است كه در سوره يس (آيه 20 ـ 27) از او ياد شده است. او مؤمنى در ميان كفّار بود و آنان را به پيروى از پيامبران دعوت مى كرد. در كتب حديث و تفسير، از او با نام «حبيب نجّار»، ياد شده است. در ميان قوم خود است».