حدیث دربارهارزش روزه دار

رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في قَولِهِ تَعالى: «التَّئِبُونَ الْعَـبِدُونَ الْحَـمِدُونَ السَّئِحُونَ» ـ: السّائِحونَ وهُمُ الصّائِمونَ ۱. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ دربـاره خداوند متعال: «[مؤمنان]، همان توبه كنندگان، پرستندگان، ستايشگران، سياحتگران. اند» ـ: سياحتگران، همان روزه داران اند. ۳

۱.في الحديث: «سياحة هذه الاُمّة الصيام»، قيل للصائم: سائح؛ لأنّ الّذي يسيح في الأرض متعبّد يسيح ولا زاد له ولا ماء، فحين يجد يطعم. والصائم يُمضي نهاره لا يأكل ولا يشرب شيئاً فشُبّه به (النهاية: ج 2 ص 433).

۲.الكافي: ج 5 ص 15 ح 1 عن أبي عمرو الزبيري عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 69 ص 356؛ المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 365 ح 3288 عن أبي هريرة.

۳.در حديث است: «سياحت اين امّت، روزه است». اين كه به روزه دار، «سائح (گردشگر)» گفته شده، به خاطر شباهتى است كه ميانشان وجود دارد؛ زيرا كسى كه در زمينْ سياحت مى كند، عبادت پيشه اى است كه بى توشه و آب مى گردد و هر گاه چيزى بيابد، مى خورد. روزه دار هم روزش را بدون خوردن و نوشيدن مى گذراند (ر. ك: النهاية: ج 2 ص 443). گفتنى است: سياحت در عربى، به معناى: رُهبانيت، درويشى، قَلَندرى، دوره گردى نيز آمده است كه ظاهرا در اين احاديث، همين معانى مورد نظر است. م.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی میهمانی خدا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سفره اى دارد كه بر آن نعمتى است كه نه چشمى ديده، نه گوشى شنيده، و نه بر دلِ بشرى گذشته است. بر سرِ اين سفره، جز روزه داران نخواهند نشست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خواب روزه دار، عبادت است و نَفَس او، تسبيح است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خواب روزه دار، عبادت است، سكوتش تسبيح است، عملش دو برابر است، دعايش مستجاب است و گناهش آمرزيده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر روزه دار، قلم [ثبت گناهان] جارى نمى شود بى ترديد، اين حديث و امثال آن، مجوّز انجام دادن گناه نيستند و مقصود، آن است كه روزه، مانع از انجام دادن گناهان مى گردد و در نتيجه، گناهى در پرونده روزه دار، ثبت نمى شود. تا آن كه افطار كند، [البتّه]تا وقتى كه آنچه روزه را باطل مى كند، انجام نداده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «. روزه دار، دو خوش حالى دارد: يكى خوش حالى اش هنگامى كه افطار مى كند، و ديگرى خوش حالى اش هنگامى كه با پروردگارش ديدار مى نمايد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزه دار، دو خوش حالى دارد: خوش حالى اى در هنگام افطار كردنش، و خوش حالى اى در روز قيامت، كه [در آن روز،] منادى ندا مى دهد: «كجايند آنها كه جگرهايشان تشنه است؟ به عزّتم سوگند كه امروز، سيرابشان مى كنم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه جانم در دست اوست، بوى ناخوش دهانِ روزه دار در نزد خداى متعال، خوش بوتر از بوى مُشك است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شما را به روزه دارى فرمان مى دهم. مَثَل روزه، مَثَل مردى است كه در ميان گروهى است و با خود، كيسه اى مُشك دارد. همه خُرسندند كه [با خود،]مُشك دارند و يا بوى خوش مُشك، آنان را خُرسند مى كند. بوى روزه دار، نزد خدا از بوى مُشك، خوش بوتر است.