وقوف در عرفات
4 حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حج، عرفات است. حج، عرفات است. حج، عرفات است. روزهاى مِنا، سه روز است «هر كه عجله كند در دو روز، پس گناهى بر او نيست و [نيز] هر كه تأخير كند، گناهى بر او نيست» . هر كس پيش از طلوع فجر، عرفه را دريابد، حج را درك كرده است.
سنن الترمذي عن عَبد الرَّحمنِ بن يَعمُر:إنَّ ناسًا مِن أهلِ نَجدٍ أتَوا رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وهُوَ بِعَرَفَةَ فَسَأَلوهُ، فَأَمَرَ مُنادِيًا فَنادَى: الحَجُّ عَرَفَةُ. مَن جاءَ لَيلَةَ جَمعٍ قَبلَ طُلوعِ الفَجرِ فَقَد أدرَكَ الحَجَّ. أيّامُ مِنى ثَلاثَةٌ «فَمَن تَعَجَّلَ في يَومَينِ فَلا إثمَ عَلَيهِ ومَن تَأَخَّرَ فَلا إثمَ عَلَيهِ» . ۱
سنن التِّرمِذىـ به نقل از عبد الرحمان بن يَعمُر ـ: در عرفات، عدّه اى از مردم نجد، نزد پيامبر خدا آمدند و از او سؤال كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود تا منادى ندا دهد: «حج، عرفه است. هر كس شبْ هنگام، قبل از طلوع فجر، به مشعر الحرام بيايد، حج را درك كرده است. روزهاى مِنا، سه روز است؛ «پس هر كه شتاب كند در دو روز، گناهى بر او نيست و [نيز] هر كه تأخير اندازد، پس گناهى بر او نيست» ».
۱.سنن الترمذي: ج 3 ص 237 ح 889.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن دَعا بِهذَا الدُّعاءِ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ ما لَم يَدعُ بِإِثمٍ أو قَطيعَةِ رَحِمٍ إلَا استُجيبَ لَهُ:
سُبحانَ الَّذي فِي السَّماءِ عَرشُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الأَرضِ مَوطِئُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي البَحرِ سَبيلُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي القُبورِ قَضاؤُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الجَنَّةِ رَحمَتُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي النّارِ سُلطانُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الهَواءِ رَوحُهُ، سُبحانَ الَّذي رَفَعَ السَّماءَ، سُبحانَ الَّذي وَضَعَ الأَرضَ، سُبحانَ الَّذي لا مَنجى مِنهُ إلّا إلَيهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس شامگاه عرفه اين دعا را بخواند، تا وقتى كه دعوت به گناه يا قطع رحِم نكرده، دعايش مستجاب است: منزّه است خدايى كه عرش او در آسمان است! منزّه است خدايى كه قدمگاهش در زمين است! منزّه است آن كه راهش در درياست! منزّه است خدايى كه حكم و قضاى او، در گورهاست! منزّه است آن كه رحمتش در بهشت است! منزّه است آن كه فرمان روايى اش در دوزخ است! منزّه است آن كه روحش در هواست! منزّه است آن كه آسمان را برافراشت! منزّه است آن كه زمين را گسترد! منزّه است آن كه از او، جز به سوى او، راه نجاتى نيست!».
۱.المعجم الكبير: ج 10 ص 227 ح 10554 عن ابن مسعود.
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَقَفَ بِعَرَفاتٍ، فَلَمّا هَمَّتِ الشَّمسُ أن تَغيبَ قَبلَ أن تَندَفِعَ قالَ:
اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الفَقرِ، ومِن تَشَتُّتِ الأَمرِ، ومِن شَرِّ ما يَحدُثُ بِاللَّيلِ والنَّهارِ. أمسى ظُلمي مُستَجيرًا بِعَفوِكَ، وأمسى خَوفي مُستَجيرًا بِأَمانِكَ، وأمسى ذُلّي مُستَجيرًا بِعِزِّكَ، وأمسى وَجهِيَ الفاني مُستَجيرًا بِوَجهِكَ الباقي. يا خَيرَ مَن سُئِلَ، ويا أجوَدَ مَن أعطى، جَلِّلني بِرَحمَتِكَ، وألبِسني عافِيَتَكَ، واصرِف عَنّي شَرَّ جَميعِ خَلقِكَ. ۱
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، در عرفاتْ وقوف كرد. همين كه خورشيد خواست غروب كند، قبل از غروب، چنين دعا كرد: «خدايا! از فقر، از پراكندگىِ كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش آيد، به تو پناه مى برم. ظلمم را به پناه عفو تو آورده ام و بيمم را به پناه امانِ تو. خوارى ام را پناهنده بر عزّت تو ساخته ام و چهره فانى ام را در پناه ذات باقىِ تو قرار داده ام، اى بهترين كسى كه از او مى خواهند! اى بهترين كسى كه مى بخشد! جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شرّ همه آفريده هايت را از من بگردان».
۱.الكافي: ج 4 ص 464 ح 5 عن عبداللّه بن ميمون.