چگونگى لبّيك گفتن
3 حدیث
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ رَسول اللّهِ صلى الله عليه و آله لَمَّا انتَهى إلَى البَيداءِ ۱ ـ حَيثُ المَيلُ ـ قُرِّبَت لَهُ ناقَةٌ فَرَكِبَها، فَلَمَّا انبَعَثَت بِهِ لَبّى بِالأَربَعِ. فَقالَ: لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، إنَّ الحَمدَ والنِّعمَةَ لَكَ والمُلكَ، لا شَريكَ لَكَ. ۲
امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله چون به «بَيداء» (در يك ميلى مكّه) ۳ رسيد، شترى نزديكش آوردند. سوار آن شد و چون ايشان را حركت داد، لبّيك هاى چهارگانه را چنين گفت: «لبّيك، پروردگارا لبّيك، لبّيك! تو را شريكى نيست. ستايش و نعمت و فرمان روايى، از آنِ توست. شريكى براى تو نيست».
عنه عليه السلام:لَمّا لَبّى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ: لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، إنَّ الحَمدَ والنِّعمَةَ لَكَ والمُلكَ، لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ ذَا المَعارِجِ لَبَّيكَ.
وكانَ عليه السلام يُكثِرُ مِن ذِي المَعارِجِ، وكانَ يُلَبّي كُلَّما لَقِيَ راكِبًا، أو عَلا أكَمَةً ۱، أو هَبَطَ وادِيًا، ومِن آخِرِ اللَّيلِ، وفي أدبارِ الصَّلَواتِ. ۲
امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله چون لبّيك گفت، فرمود: «لبّيك! اى خدا، لبّيك! لبّيك! تو شريكى ندارى. لبّيك! همانا ستايش و نعمت و فرمان روايى، از آنِ توست. تو شريكى ندارى. لبّيك! اى صاحب والايى ها، لبّيك!».
ايشان، «ذى المعارج» را بسيار مى فرمود و هر گاه به سواره اى بر مى خورد، يا به بالاى تپّه اى مى رسيد، يا به دشتى سرازير مى شد، و نيز آخرِ شب و پس از نمازها، «لبّيك» مى گفت.
السنن الكبرى عن خُزَيمَة بن ثابِت:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كانَ إذا فَرَغَ مِن تَلبِيَتِهِ سَأَلَ اللّهَ رِضوانَهُ ومَغفِرَتَهُ واستَعاذَ بِرَحمَتِهِ مِنَ النّارِ. ۱
السُّنَن الكبرىـ به نقل از خُزَيمة بن ثابت ـ: هر گاه پيامبر خدا، از لبّيك گويى فارغ مى شد، از خداوند، رضوان و آمرزش مى طلبيد و از آتش دوزخ، به رحمتش پناه مى بُرد.
۱.السنن الكبرى: ج 5 ص 72 ح 9038.