اهتمام اولياى خدا به دعا

الزهد، ابن مباركـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! «اَوّاه» به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است». سپس اين آيه را خواند: «راستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» .

المعجم الكبيرـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند، فرمود: «او اَوّاه است»؛ چون آن مرد، با قرآن و دعا، بسيار خدا را ياد مى كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت، دل بسته اند؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود، خاكش را بستر، آبش را خوراكِ گوارا، قرآن را جامه زيرين، و دعا به [درگاه] خدا را جامه رويين خويش ساخته اند. ۳