از حدْ گذشتن

مسند ابن حنبلـ به نقل از غلام سعد ـ: سعد شنيد كه يكى از پسرانش دعا مى كند و مى گويد: بار خدايا! من بهشت و نعمت هايش و ديباى بهشتى و مانند اينها را از تو درخواست مى كنم و از دوزخ و كُند و زنجيرهاى آن، به تو پناه مى برم. سعد گفت: از خداوند، خير فروان خواستى و از شرّ فراوان به خدا پناه بردى. من از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: «به زودى مردمانى خواهند آمد كه در دعا، از حدّ مى گذرند» و اين آيه را خواند: «پروردگارتان را به زارى و نهانى بخوانيد، كه او زياده روان را دوست نمى دارد» . كافى است بگويى: بار خدايا! بهشت و هر گفتار و كردارى را كه موجب نزديك شدن به آن مى شود، از تو درخواست مى كنم و از دوزخ و از هر گفتار و كردارى كه سبب نزديك شدن به آن مى شود، به تو پناه مى برم.

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن مغفّل، خطاب به فرزندش، چون شنيد كه مى گويد: بار خدايا! من قصر سفيد بهشتى را از تو مى خواهم، كه هنگامى داخل مى شوم، در طرف راست من باشد ـ: فرزندم! از خداوند، بهشت بخواه و از دوزخ به او پناه ببر [همين و بس]؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: «به زودى پس از من، مردمانى از اين امّت مى آيند كه در دعا و وضو (آب ريختن براى وضو و غسل) زياده روى مى كنند».