حدیث دربارهعامر بن طُفَيل و اَربَد بن رَبيعه

الطبقات الكبرى:عامر بن طفيل بن مالك بن جعفر بن كِلاب و اَربَد بن ربيعة بن مالك بن جعفر، نزد پيامبر خدا آمدند. عامر گفت: اى محمّد! اگر مسلمان شوم، به من چه خواهد رسيد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر حقّى و وظيفه اى كه مسلمانان دارند، تو هم خواهى داشت». عامر گفت: آيا بعد از خودت، كار را به من وا مى گذارى؟ فرمود: «اين، نه از آنِ توست و نه از قوم تو». عامر گفت: پس [حكومتِ اعراب] باديه را به من مى دهى و شهر، از آنِ تو باشد؟ فرمود: «نه؛ امّا فرماندهىِ سواران را به تو مى دهم؛ چون مردى سواركارى». عامر گفت: مگر اكنون نيستم؟ مدينه را از سواره و پياده، بر ضدّ تو پُر خواهم كرد. سپس هر دو رفتند. پيامبر خدا گفت: «بار خدايا! مرا از شرّ اين دو، نجات بده. بار خدايا! بنى عامر را هدايت فرما و اسلام را از عامر (يعنى ابن طفيل) بى نياز گردان». پس خداوند ـ تبارك و تعالى ـ عامر را به بيمارى اى در گردنش مبتلا ساخت كه زبانش در حنجره اش آويزان شد. و بر اَربَد نيز صاعقه اى فرستاد كه او را كُشت.