حدیث دربارهسُراقة بن مالك

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، چون از غار [ـِ ثور] به سوى مدينه بيرون شد و قريش، براى كسى كه ايشان را دستگير كند، صد شتر جايزه گذاشتند، سُراقة بن مالك بن جُعشُم، يكى از كسانى بود كه در جستجوى پيامبر صلى الله عليه و آله برآمد. او به پيامبر خدا رسيد. پيامبر خدا فرمود: «بار خدايا! مرا آن گونه كه مى خواهى، از شرّ سُراقه نگه دار». پس، دست وپاى اسب او در زمين فرو رفت. سُراقه، از اسب به زير آمد و دويد و [نزديك آمد و]گفت: اى محمّد! من مى دانم كه اين بلايى كه بر سرِ دست و پاى اسبم آمده، از جانب توست. پس دعا كن كه اسبم آزاد شود. به جانم سوگند، اگر خيرى از من به تو نرسيده، شرّى هم از جانب من به تو نرسيده است. پيامبر خدا، دعا كرد و خداوند، اسبش را آزاد ساخت. سُراقه، دوباره به تعقيب پيامبر خدا پرداخت و سه بار اين كار را تكرار كرد و هر بار، پيامبر خدا، دعا مى كرد و زمين، دست و پاى اسب او را فرو مى گرفت. چون بارِ سوم، اسبش را آزاد كرد، سراقه گفت: اى محمّد! اين شتران من با غلامم تقديم به تو. اگر به مَركبى يا شيرى نياز پيدا كردى، از آنها استفاده كن. اين هم يك تير از تيردانم كه به عنوانِ علامت، به تو مى دهم. من بر مى گردم و جستجوگران را از تعقيب تو [در اين مسير] منصرف مى كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «ما را به آنچه تو دارى، نيازى نيست».