حدیث دربارهاين دعاكنندگان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه نفر با هم براى كارى بيرون شدند و [در بين راه] به غارى در كوهى پناه بُردند. تخته سنگى بر دهانه غار افتاد و آن را به رويشان بست. گفتند: رفقا! بياييد بهترين كارى را كه كرده ايد، ياد كنيد و خدا را به حقّ آنها بخوانيد. شايد خداوند متعال به واسطه آنها شما را برهانَد. يكى از آنها گفت: بار خدايا! زنى بود كه دوستش مى داشتم و بسيار نزد او آمد و شد مى كردم، تا آن كه راضى اش كردم از او كام برگيرم. او گفت: به ياد خدا باش و با من كارى مكن كه خداوند بر تو حرام كرده است! گفتم: راستى كه مرا سِزد كه از پروردگارم بترسم. پس، از ترس تو و براى رضاى تو، او را وا نهادم. حال [اى خداوند!] اگر به راستى چنين است، در كار ما گشايشى آور. دهانه غار، كمى شكاف برداشت، به طورى كه اميدوار شدند خارج شوند؛ امّا نتوانستند. دومى گفت: بار خدايا! كارگرانى داشتم كه همگى يك كار مى كردند و مزد يكسانى مى گرفتند. يكى از آنها از گرفتن مزدش ابا ورزيد و گفت كه بايد مزدى بيش از همكارانش بگيرد. من مزد او را از اموالم كنار گذاشتم و او نيامد بگيرد [و با آنها برايش كار كردم] تا آن كه اموال و اشياى بسيار شد. روزى، بعد از آن كه نادار و پير شده بود، نزد من آمد و گفت: تو را به خدا، مزدم را بده كه بيش از پيش به آن محتاجم. من او را بر بام خانه ام بردم و مال و احشامى را كه در صحرا بودند و آنچه را خداوند متعال با مزد او فراهم آورده بود، نشانش دادم و گفتم: اينها و آنها، همه مال تواَند. گفت: خدا خيرت دهد! مرا دست انداخته اى؟ من مزدى به مراتب كمتر از اين مى خواستم [و تو نمى دادى]! گفتم: آرى. تو كمتر از اين مى خواستى؛ امّا خداوند متعال مرا به آن آزمود و مزد تو به اين جا رسيد كه مى بينى. و آنها را ـ اى خداوند! ـ از ترس تو و براى خشنودى تو به او دادم. حال اگر به راستى چنين است، در كار ما گشايشى آور. پس، دهانه غار كمى بيشتر شكاف برداشت، به طورى كه اميدوار شدند خارج شوند؛ امّا باز نتوانستند. سومى گفت: بار خدايا! مرا پدر و مادرى ناتوان و نادار بود كه جز من، نه خدمتكارى داشتند و نه چوپانى و نه سرپرستى. روزها گوسفندانشان را مى چرانيدم و شب، نزد آنان باز مى گشتم. يك روز، گوسفندان را به چراگاهى دور بردم و چون برگشتم، پاسى از شب گذشته بود و پدر و مادرم خفته بودند. برايشان شير دوشيدم و با همان ظرف شير بر بالينشان ايستادم ـ چون دلم نمى خواست آنها را بيدار كنم و آزرده شان سازم ـ تا آن كه خودشان بيدار شدند و من، همچون شب هاى قبل، به آن دو، شير نوشاندم. حال ـ اى خداوند! ـ اگر به راستى چنين است كه من اين كار را از ترس تو انجام داده ام، ما را برَهان. پس، دهانه غار كاملاً باز شد و آن سه، شتابان بيرون زدند.