حدیث دربارهاين دعاكنندگان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه نفر با هم مى رفتند كه باران، آنها را فرا گرفت و به غارى در يك كوه پناه بردند. تخته سنگى از كوه بر دهانه غار افتاد و آنها را محبوس ساخت. به يكديگر گفتند: بنگريم كه چه كارهاى شايسته اى براى خدا كرده ايم به حقّ آنها خدا را بخوانيم، شايد دهانه غار باز شود. يكى از آنها گفت: بار خدايا! مرا پدر و مادرى پير و سال خورده بود و خود نيز كودكانى خردسال داشتم. گوسفندانشان را به چرا مى بردم و شامگاه كه بر مى گشتم و شير مى دوشيدم، اوّل براى پدر و مادرم مى بردم و بعد به فرزندانم مى دادم. روزى به چراگاه دور دستى رفتم و وقتى برگشتم، شب شده بود. ديدم آن دو، خفته اند. همچون گذشته شير دوشيدم و پاتيل شير را بُردم و بالاى سر پدر و مادرم ايستادم. نه دلم مى آمد آنها را بيدار كنم و نه دوست داشتم پيش از آن كه آنها شير بنوشند، به كودكان بنوشانم. بچه ها جلوى پاى من گريه و زارى مى كردند؛ امّا من همچنان ايستاده بودم و آنها همچنان خفته بودند تا آن كه سپيده سر زد. حال ـ اى خداوند! ـ اگر مى دانى كه من به راستى، اين كار را براى رضاى تو كردم، اندكى سنگ را كنار بزن تا از شكاف آن، آسمان را ببينيم. پس، خداوند برايشان شكافى ايجاد كرد، به طورى كه آسمان را از آن ببينند. دومى گفت: بار خدايا! دختر عمويى داشتم كه همانند شيدايى مردان به زنان، بسيار دوستش مى داشتم. از او تقاضاى كامجويى كردم؛ امّا نپذيرفت، مگر آن كه صد دينار به او بدهم. من، كار كردم و صد دينار فراهم آوردم و برايش بردم. همين كه به حال كامجويى نشستم تا كام برگيرم، گفت: اى بنده خدا! از خدا پروا كن و اين مُهر را جز به روا باز مكن، و من برخاستم. حال ـ خداوندا! ـ اگر مى دانى كه به راستى، اين كار را براى رضاى تو كردم، سنگ را اندكى ديگر كنار بزن. خداوند، شكافى ديگر گشود. سومى گفت: بار خدايا! من كارگرى را با يك پيمانه شانزده رَطلى برنج، اجير كردم. چون كارش را تمام كرد، گفت: مزدم را بده. من مزدش را دادم؛ امّا نپذيرفت و با ناراحتى رفت. من حقّ او را كِشت و كار كردم، تا جايى كه از درآمد آن، گلّه اى گاو به همراه گاوچرانش خريدم. پس از مدّتى، آن كارگر نزد من آمد و گفت: از خدا بترس و به من، ظلم مكن و حقّم را بده. گفتم: برو آن گاوها و چوپانشان را بردار. گفت: از خدا بترس و مرا مسخره مكن. گفتم: مسخره ات نمى كنم. آن گاوها و چوپانشان مال توست. او آنها را برداشت و برد. حال ـ اى خداوند! ـ اگر مى دانى كه من به راستى، اين كار را به خاطر تو كرده ام، باقى مانده دهانه غار را بگشاى. پس، خداوند، آن سه را نجات داد».