حدیث دربارهپيامبران

الإمام عليّ عليه السلام:دَعانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وأنَا أرمَدُ، فَتَفَلَ في عَيني، وشَدَّ العِمامَةَ عَلى رَأسي، وقالَ: «اللّهُمَّ، أذهِب عَنهُ الحَرَّ وَالبَردَ»، فَما وَجَدتُ بَعدَها حَرّا ولا بَردا. ۱

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله مرا كه دچار چشم درد بودم، صدا زد و آب دهانش را به چشمم كشيد و بر سرم دستار بست و گفت: «بار خدايا! گرما و سرما را از او دور گردان». ازآن پس، هرگز گرما و سرمايى احساس نكردم.

۱.الأمالي للمفيد: ص 318 ح 3 عن عبد الرحمن بن أبي ليلى، بحار الأنوار: ج 18 ص 4 ح 2.

کلیدواژه‌ها زهد به دنیا نمونه های زهد پیامبران

احادیث دیگر این موضوع

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از اَنَس بن مالك ـ: ابو طالب، بيمار شد و بيمارى اش شدّت گرفت. پيامبر صلى الله عليه و آله به عيادتش رفت. او گفت: پسر برادرم! از پروردگارت كه تو را فرستاده است، بخواه مرا بهبود بخشد. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! عمويم را شفا بخش». ابو طالب، در دَم برخاست، چنان كه گويى از بندْ آزاد شد و گفت: پروردگارت تو را فرستاده كه از تو اطاعت كند! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «عموجان! تو هم اگر از خدا اطاعتى كنى، او از تو اطاعت مى كند».

صحيح البخارىـ به نقل از اسحاق بن عبد اللّه، از اَنَس بن مالك ـ: در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله، مردم دچار خشك سالى شدند. يكى از روزهاى جمعه كه پيامبر صلى الله عليه و آله مشغول خواندن خطبه بود، باديه نشينى برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! دار و ندارمان از بين رفت و زن و فرزندانمان گرسنه اند. برايمان دعا كن. پيامبر صلى الله عليه و آله دستانش را به آسمان برداشت، در حالى كه يك تكّه ابر هم در آسمان مشاهده نمى شد. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هنوز دستانش را نينداخته بود كه ابرهاى كوه آسا پيدا شدند و از منبرش پايين نيامده بود كه ديدم باران از محاسن او مى چكد، و آن روز و فردا و پس فردا و پسين فردايش تا جمعه ديگر، باران باريد. آن باديه نشين يا باديه نشين ديگرى برخاست ترديد، از اسحاق بن عبد اللّه است. و گفت: اى پيامبر خدا! خانه ها خراب شد و سيل، اموال ما را بُرد. برايمان دعا كن. پيامبر صلى الله عليه و آله دستانش را بلند كرد و گفت: «بار خدايا! پيرامون ما، نه بر سرِ ما!». يعنى: در بيابان هاى اطراف كه محلّ رويش گياهان است، ببارد، نه بر سرِ ما و خانه هاى ما. ابرهاى هر طرف كه با دستش به آنها اشاره مى كرد، از هم پراكنده مى شدند و مدينه، چونان حفره مراد، اين است كه ابرها در پيرامون مدينه پراكنده شدند و گرداگرد آن، حلقه زدند (النهاية: ج 1 ص 310 «جوب»). شد و تا يك ماه، آب در وادى، جارى بود و هر كس از هر سويى مى آمد، از بارندگى فراوان سخن مى گفت.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از سهل بن حُنَيف، از عثمان بن حُنَيف ـ: شنيدم مرد نابينايى نزد پيامبر خدا آمد و از نابينا شدنش به ايشان شِكوه كرد و گفت: اى پيامبر خدا! من عصاكشى ندارم و به زحمت افتاده ام! پيامبر خدا فرمود: «به وضوخانه برو و وضو بگير و دو ركعت، نماز بخوان و سپس بگو: بار خدايا! از تو درخواست مى كنم و پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله، پيامبر رحمت را واسطه خود به درگاهت قرار مى دهم. اى محمّد! من به واسطه تو، به درگاه پروردگارت روى كرده ام تا كورى چشمم را بزدايد. بار خدايا! شفاعت او را در حقّ من و شفاعت خودم را درباره ام بپذير». به خدا سوگند، هنوز پراكنده نشده بوديم و مدّت زيادى هم از گفتگويمان نمى گذشت كه آن مرد آمد و انگار كه هرگز كور نبوده است.

الخرائج و الجرائحـ به نقل از جابر ـ: چون پيامبر خدا از خيبر به سوى مدينه باز گشت، به وادى بزرگى رسيديم كه پُر از آب بود. با نيزه اى عمق آن را اندازه گرفتند. نيزه به ته وادى نرسيد. پيامبر خدا پياده شد و گفت: «بار خدايا! امروز، نشانى از نشانه هاى پيامبران و فرستادگانت را به ما عطا فرما». سپس با چوب دستى اش به آب زد و بر شتر خويش نشست و فرمود: «به نام خدا، پشت سر من، حركت كنيد». شتر پيامبر صلى الله عليه و آله روى آب به راه افتاد و مردم، سوار بر شتران و ستورانشان، در پىِ ايشان حركت كردند، بدون آن كه سُم آنها تر شود.

الخرائج و الجرائح:در روز احزاب، توشه (آذوقه) ياران پيامبر صلى الله عليه و آله تمام شد و در معرض نابودى قرار گرفتند. مردى به اندازه خوراك يك يا دو نفر، و نه بيشتر، تهيّه كرد و پيامبر صلى الله عليه و آله را دعوت كرد؛ امّا مسلمانان نيز كه هزاران نفر بودند، با ايشان آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد و فرمود: «ظرف هايتان را بپوشانيد». ظرف ها را پوشاندند و پيامبر صلى الله عليه و آله دعا كرد و بركت طلبيد. آن گاه، همگى خوردند و سير شدند و غذا همچنان باقى بود.

الدعاء، طبرانىـ به نقل از ربيع، دختر معوّذ بن عفراء ـ: در يكى از سفرهاى پيامبر خدا، با ايشان بوديم كه مردم به وضو احتياج پيدا كردند. تمام كاروان را گشتند؛ امّا آبى نيافتند. عمويم مُعاذ بن عفراء نزد من آمد و گفت: دخترم! در ظرف تو، آبى هست كه پيامبر خدا وضو بگيرد؟ گفتم: نه. به خدايى كه او را به حق برانگيخت، خالى است. او نزد پيامبر خدا رفت و گفت: در كاروان، آب نيست. پس، پيامبر خدا دعا كرد و باران آمد و مردم، آب برداشتند و سيراب شدند.