حدیث دربارهمعناى اجابت دعا
مسند ابن حنبل عن أبي سعيد الخدري عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُسلِمٍ يَدعو بِدَعوَةٍ لَيسَ فيها إثمٌ ولا قَطيعَةُ رَحِمٍ، إلّا أعطاهُ اللّهُ بِها إحدى ثَلاثٍ: إمّا أن تُعَجَّلَ لَهُ دَعوَتُهُ، وإمّا أن يَدَّخِرَها لَهُ فِي الآخِرَةِ، وإمّا أن يَصرِفَ عَنهُ مِنَ السّوءِ مِثلَها. قالوا: إذَن نُكثِرَ، قالَ: اللّهُ أكثَرُ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا فرمود: «هيچ مسلمانى دعايى ـ بجز درباره گناه يا قطع رَحِم ـ نمى كند، مگر آن كه خداوند به يكى از سه طريق، خواسته اش را به او مى دهد: يا آن را در همين دنيا برمى آورَد، يا آن را براى آخرتش مى اندوزد، و يا به مانند آن بدى را از او مى گردانَد».
مسلمانان گفتند: در اين صورت، بيشتر دعا مى كنيم.
فرمود: «خدا، بيشتر است». ۲