حدیث دربارهخواسته هاى فراوان داشتن

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يَقولُ اللّهُ تَعالى: يا عِبادي كُلُّكُم ضالٌّ إلّا مَن هَدَيتُهُ؛ فَسَلونِي الهُدى أهدِكُم، وكُلُّكُم فَقيرٌ إلّا مَن أغنَيتُ؛ فَسَلوني أرزُقكُم، وكُلُّكُم مُذنِبٌ إلّا مَن عافَيتُ؛ فَمَن عَلِمَ مِنكُم أنّي ذو قُدرَةٍ عَلَى المَغفِرَةِ فَاستَغفَرَني غَفَرتُ لَهُ ولا اُبالي. ولَو أنَّ أوَّلَكُم وآخِرَكُم، وحَيَّكُم ومَيِّتَكُم، ورَطبَكُم ويابِسَكُمُ، اجتَمَعوا عَلى أتقى قَلبِ عَبدٍ مِن عِبادي، ما زادَ ذلِكَ في مُلكي جَناحَ بَعوضَةٍ! ولَو أنَّ أوَّلَكُم وآخِرَكُم، وحَيَّكُم ومَيِّتَكُم، ورَطبَكُم ويابِسَكُمُ، اجتَمَعوا عَلى أشقَى قَلبِ عَبدٍ مِن عِبادي، ما نَقَصَ ذلِكَ مِن مُلكي جَناحَ بَعوضَةٍ! ولَو أنَّ أوَّلَكُم وآخِرَكُم، وحَيَّكُم ومَيِّتَكُم، ورَطبَكُم ويابِسَكُمُ، اجتَمَعوا في صَعيدٍ واحِدٍ، فَسَأَلَ كُلُّ إنسانٍ مِنكُم ما بَلَغَت اُمنِيَّتُهُ، فَأَعطَيتُ كُلَّ سائِلٍ مِنكُم، ما نَقَصَ ذلِكَ مِن مُلكي إلّا كَما لَو أنَّ أحَدَكُم مَرَّ بِالبَحرِ فَغَمَسَ فيهِ إبرَةً ثُمَّ رَفَعَها إلَيهِ؛ ذلِكَ بِأَنّي جَوادٌ ماجِدٌ، أفعَلُ ما اُريدُ، عَطائي كَلامٌ، وعَذابي كَلامٌ، إنَّما أمري لِشَيءٍ إذا أرَدتُهُ أن أقولَ لَهُ: كُن، فَيَكونُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى متعال مى فرمايد: «اى بندگان من! همه شما در گم راهى هستيد، مگر آن كس كه من هدايتش كنم. پس، از من هدايت بخواهيد تا هدايتتان كنم. و همه شما نيازمنديد، مگر آن كسى كه من، بى نيازش سازم. پس، از من بخواهيد تا روزى تان دهم. و همه شما گنهكاريد، مگر آن كس كه من، او را به سلامت دارَم. پس هر آن كس از شما كه دانست من بر آمرزيدن، توانايم و از من آمرزش خواست، او را مى آمرزم و باكى ندارم. اگر اوّلين و آخرينِ شما، و زنده و مُرده تان، و تَر و خشكتان، هم رتبه باتقواترين دلِ بنده اى از بندگان من شوند، اين، به اندازه بال پشه اى بر مُلك من نمى افزايد. و اگر اوّلين و آخرينِ شما، و زنده و مُرده تان، و تَر و خشكتان، همانند شقى ترين دلِ بنده اى از بندگان من شوند، اين، به اندازه بال پشه اى از مُلك من نمى كاهد. ۲ و اگر اوّلين و آخرينِ شما، و زنده و مُرده تان، و تَر و خشكتان، در يك بيابان گِرد آيند و هر فردى از شما هر آرزويى كه به ذهنش مى رسد، بخواهد و من آرزوهاى تك تك شما را برآوَرَم، اين، از مُلك من نمى كاهد، مگر آن اندازه كه اگر يكى از شما به دريايى رسد و سوزنى در آن فرود بَرَد و بيرونش كشد. اين، از آن روست كه من بخشنده اى بزرگوارم. آنچه بخواهم، انجام مى دهم. دِهِش من، به گفتارى است و عذابم نيز به گفتارى. هر گاه چيزى را اراده كنم، كافى است كه به آن بگويم: «باش!»، پس هست مى شود».

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 656 ح 2495 عن أبي ذرّ؛ التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام: ص 42 ح 19، بحار الأنوار: ج 93 ص 293 ح 20.

۲.گر جمله كائنات كافر گردند بر دامن كبرياش ننشيند گرد.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر آنچه برای دعاکننده شایسته نیست +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «. اگر دل هاى بندگانم، همه در دلِ خوش بخت ترين بنده ام جمع شوند (همه خلايق در توحيد و تقوا يك دل شوند)، به اندازه بال پشه اى هم بر سلطنت من نمى افزايد و اگر به هر بنده اى آنچه بخواهد، عطا كنم، اين نباشد، مگر به مانندِ سوزنى كه بنده اى از بندگانم بردارد و در دريايى فرو بَرَد؛ زيرا دِهِش من، به گفتارى است و وعده ام به گفتارى. به شى ء مى گويم: «باش!»، پس هست مى شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود: «. اگر اهل هفت آسمان و زمين، همگى از من درخواست كنند و خواسته يكايك آنان را برآورم، اين، به اندازه بال پشه اى از مُلك من نمى كاهد. چگونه مُلكى كه من مُلكدار آنم، كاهش يابد؟!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرمود: «اى بندگان من! همه شما گرسنه ايد، مگر آن كس كه من سيرش كنم. پس، از من خوراك بخواهيد تا شما را خوراك دهم. اى بندگان من! همه شما برهنه ايد، مگر آن كس كه من بپوشانمش. پس، از من پوشاك خواهيد تا شما را بپوشانم. اى بندگان من! شما شب و روز گناه مى كنيد و من همه گناهان را مى آمرزم. پس، از من آمرزش بخواهيد تا شما را بيامرزم. اى بندگان من! شما را هرگز نرسد كه به من زيانى برسانيد و هرگز نرسد كه به من سودى برسانيد. اى بندگان من! اگر همه شما از آغاز تا انجامتان، و انس و جنّ شما، يكسره داراى باتقواترين دل شويد، اين بر مُلك من، ذرّه اى نمى افزايد. اى بندگان من! اگر همه شما از آغاز تا انجامتان، و انس و جنّ شما، يكسره داراى گنهكارترين دل شويد، اين از مُلك من، ذرّه اى نمى كاهد. اى بندگان من! اگر همه شما از اوّلين تا آخرينتان، و انس و جنّ شما، همگى در يك بيابان گِرد آييد و از من درخواست كنيد و خواسته هاى يكايك افراد را عطا كنم، اين از آنچه نزد من است، نمى كاهد، مگر آن اندازه كه اگر سوزنى در دريا فرو بُرده شود، از دريا مى كاهد. اى بندگان من! جز اين نيست كه من، از اعمال شما آمار مى گيرم و سپس پاداش آنها را كامل به شما مى دهم. پس هر كه خيرى يافت، بايد خدا را سپاس گويد و هر كه جز آن يافت، جز خويشتن را سرزنش نكند».