عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ البَلاءَ لَيَتَسَبَّبُ إلَى العَبدِ، فَيَسأَلُ رَبَّهُ العافِيَةَ ويَذكُرُهُ، فَيُبقِي ۱ العافِيَةَ، وَالدُّعاءُ وَالبَلاءُ يَتَوافَقانِ إلى يَومِ القِيامَةِ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[گاهى] بلا به بنده مى آويزد؛ ولى بنده، خدا را ياد مى كند و از او عافيت درخواست مى كند و در نتيجه، خداوند عافيت را [برايش] نگه مى دارد. دعا و بلا، تا روز قيامت با يكديگرند. ۳
۱.في المصدر: «سقى العافية. فيتوافقان» والتصويب من مستدرك الوسائل: ج 5 ص 179 ح 5616.
۲.الجعفريّات: ص 221 عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلام.
۳.خداوند، دعا و بلا را با هم قرار داده است تا بلا، موجب دعا شود و دعا، دور كننده بلا باشد.
