حدیث دربارهاهتمام اولياى خدا به دعا

المعجم الكبير عن عقبة بن عامر:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ لِرَجُلٍ يُقالُ لَهُ ذُو البِجادَينِ: «إنَّهُ أوّاهٌ»، وذلِكَ أنَّهُ كانَ يُكثِرُ ذِكرَ اللّهِ بِالقُرآنِ وَالدُّعاءِ. ۱

المعجم الكبيرـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند، فرمود: «او اَوّاه است»؛ چون آن مرد، با قرآن و دعا، بسيار خدا را ياد مى كرد.

۱.المعجم الكبير: ج 17 ص 295 ح 813.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر تشویق کردن به دعا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الزهد، ابن مباركـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! «اَوّاه» به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است». سپس اين آيه را خواند: «راستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت، دل بسته اند؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود، خاكش را بستر، آبش را خوراكِ گوارا، قرآن را جامه زيرين، و دعا به [درگاه] خدا را جامه رويين خويش ساخته اند. «شِعار» در متن حديث، لباسى است كه زير لباس اصلى مى پوشند و با موى بدن در تماس است، و منظورْ اين است كه آنان همواره با خواندن قرآن، آن را همراه خود دارند و با آن، تماس بسيار دارند. «دثار» نيز به معناى لباسِ رويين است كه بدن را حفظ مى كند، و آنان نيز با دعا، خود را حفظ مى كنند (ر.ك: مجمع البحرين: ج 2 ص 957 «شعر»).