عُتَيبة بن ابى لَهَب

تاريخ المدينةـ به نقل از عِكرِمه ـ: عامر نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و از او، جانشينىِ بعد از او، يكْ چهارمِ غنايم و چيزهاى ديگرى را خواست. مردى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله به او گفت: از اين جا برو، تا نيزه ها تو را به زور نرانده اند. به خدا سوگند، اگر تكّه كرباسى از كرباس هاى مدينه هم از پيامبر خدا بخواهى، به تو نمى دهد. عامر، خشمگين بازگشت و گفت: اين جا را از سواره و پياده بر ضدّ تو مى آكَنَم. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! اگر عامر را هدايت نمى كنى، مرا از شرّ او كفايت كن». پس طاعونى چون طاعون شتران جوان، او را گرفت، به طورى كه فرياد مى زد: «اى آل عامر! طاعونى چون طاعون شتر جوان!» تا اين كه [آن طاعون،]اين دشمن خدا را از پاى درآورد.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو عقرب ـ: لَهَب بن ابى لَهَب، ۳ به پيامبر صلى الله عليه و آله ناسزا مى گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! درنده خود را بر او مسلّط گردان». بارى! لَهَب با كاروانى ره سپار شام شد و چون در منزلى فرود آمد، گفت: من از نفرين محمّد، بيمناكم. كاروانيان به او گفتند: بيم مدار، و بار و بنه خود را پيرامونش قرار دادند و به نگهبانى از او نشستند. در اين هنگام، شير آمد و او را رُبود و بُرد.