پناه بردن به خدا

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! به تو پناه مى برم از بخل، و به تو پناه مى برم از بُزدلى، و به تو پناه مى برم از اين كه به فروترين روزهاى زندگى (پيرى) باز گردانده شوم، و به تو پناه مى برم از فتنه گرى دنيا، و به تو پناه مى برم از عذاب قبر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! من به تو پناه مى برم از غم و اندوه و ناتوانى و كاهلى و بُخل و بُزدلى و سنگينىِ كمر شكنِ بارِ قرض و چيرگىِ مردمان [بر اثر هرج و مرج].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! من از فقر به تو پناه مى برم. از كمبود و خوارى به تو پناه مى برم. از اين كه ستم كنم يا به من ستم شود، به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! از چيرگى قرض و چيرگى دشمن و دشمن شاد شدن، به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هر گاه مى خواست سفر كند، مى گفت ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از رنجِ سفر و اندوه در بازگشت، و كاستىِ بعد از فزونى، و نفرين ستم ديده، و رو به رو شدن با صحنه ناخوشايند در خانواده و دارايى و فرزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! از بدى اعمالى كه انجام داده ام و بدى اعمالى كه هنوز انجام نداده ام، به تو پناه مى برم.

سنن النسائىـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله از چهار چيز به خدا پناه مى برد: دانشى كه سود نبخشد؛ دلى كه خاشع نباشد؛ دعايى كه شنيده (اجابت) نشود؛ و جانى كه سير نگردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر جا كه باشيد، بر من درود بفرستيد؛ زيرا درود شما، به من مى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:درود فرستادن بر من، نورى است بر روى صراط.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در نوشته اى بر من درود فرستد، تا زمانى كه نام من در آن نوشته موجود باشد، فرشتگان، پيوسته براى او آمرزش مى طلبند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بخيل ترينِ مردم، كسى است كه نام من نزد او برده شود، ولى بر من درود نفرستد.