حدیث دربارهبازگو كردن گفته هاى مؤذّن

مسند ابن حنبل عن أبي رافع:كانَ [رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله] إذا سَمِعَ المُؤَذِّنَ قالَ مِثلَ ما يَقولُ، حَتّى إذا بَلَغَ: «حَيَّ عَلَى الصَّلاةِ، حَيَّ عَلَى الفَلاحِ» قالَ: لا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو رافع: [پيامبر خدا،]هر گاه بانگ مؤذّن را مى شنيد، آنچه را كه او مى گفت، بازگو مى كرد و چون به «حىَّ على الصلاة، حىَّ على الفلاح» مى رسيد، مى فرمود: «لا حول و لا قوّة إلّا باللّه».

۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 230 ح 23927.

کلیدواژه‌ها اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی مهم ترین وظایف شنونده اذان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بانگ [اذان] را شنيديد، مانند آنچه را كه مؤذّن مى گويد، بگوييد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مؤذّنْ شهادت [ها] را گفت، شما نيز آنچه را كه او مى گويد، تكرار كنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز، از جفاكارى است:. و يا بشنود كه مؤذّنْ اذان مى گويد؛ ولى آنچه را او مى گويد، بازگو نكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ پس از آن كه بلال، اذانش را تمام كرد ـ: هر كس مانند اين را از روى يقين بگويد، به بهشت مى رود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بانگ مؤذّن را بشنود و آنچه را او مى گويد، بازگو كند، همانند مؤذّن، اجر دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مؤذّن بگويد: «اللّه أكبر، اللّه أكبر» و فردى از شما بگويد: «اللّه أكبر، اللّه أكبر» و سپس مؤذّن بگويد: «أشهد أن لا إله إلّا اللّه» و او نيز بگويد: «أشهد أن لا إله إلّا اللّه» و سپس مؤذّن بگويد: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه» و او نيز بگويد: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه» و سپس مؤذّن بگويد: «حىَّ على الصلاة» و او نيز بگويد: «لا حول و لا قوّة إلّا باللّه» و سپس مؤذّن بگويد: «حىَّ على الفلاح» و او نيز بگويد: «لا حول و لا قوّة إلّا باللّه» و سپس مؤذّن بگويد: «اللّه أكبر، اللّه أكبر» و او نيز بگويد: «اللّه أكبر، اللّه أكبر» و سپس مؤذّن بگويد: «لا إله إلّا اللّه» و او بگويد: «لا إله إلّا اللّه» و همه اينها را از صميم قلبش بگويد، به بهشت مى رود.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، هر گاه بانگ مؤذّن را مى شنيد، آنچه را كه او مى گفت، تماما تكرار مى كرد.

مسند ابن حنبلـ به نقل از اُمّ حبيبه ـ: پيامبر خدا، هر گاه بانگ اذان مؤذّن را مى شنيد، هر جمله اى را كه او مى گفت، بازگو مى كرد تا آن گاه كه مؤذّن، ساكت مى شد.