حدیث دربارهداروى غفلت
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صفةِ النبيِّ صلى الله عليه و آله ـ: طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ، قد أحكَمَ مَراهِمَهُ، وأحمى (أمضى) مَواسِمَهُ، يَضَعُ ذلكَ حيثُ الحاجَةُ إلَيهِ، مِن قلوبٍ عُمْيٍ، وآذانٍ صُمٍّ، وألسِنَةٍ بُكمٍ، مُتَتَبِّعٌ بِدوائهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ، ومَواطِنَ الحَيرَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: طبيبى است كه با طبابت خود، همواره ميان مردم مى گردد. مرهم هايش را آماده كرده و نيشترش را سرخ نموده است و آنها را بر هر جا كه نياز باشد، مى نهد: بر دل هاى كور و گوش هاى كر و زبان هاى گُنگ. با دارويش در پىِ يافتن جايگاه هاى غفلت و مراكز سرگردانى برمى آيد [تا دارويش را بر آنها نهد].
۱.نهج البلاغة: الخطبة 108، بحارالأنوار: ج 34 ص 240 ح 999.