حدیث دربارهترغيب به خوددارى از آزار

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو كثير زبيدى، از پدرش ـ: گفتم: اى ابو ذر! مرا به كارى راه نمايى كن كه هر گاه بنده آن را انجام دهد، به بهشت مى رود. [ابو ذر] گفت: پيامبر خدا فرمود: ۶ «ايمان آوردن به خدا». [سپس ابو ذر ادامه داد:] گفتم: اى پيامبر خدا! آيا همراه ايمان، عملى هم بايد باشد؟ فرمود: «از آنچه خدا به شخصْ روزى كرده است، بخششى كند». گفتم: اى پيامبر خدا! اگر نادار بود و چيزى نداشت [، چه كند]؟ فرمود: «سخن نيك بگويد». گفتم: اگر اَلكن بود و زبانش يارى نكرد؟ فرمود: «شكست خورده اى را يارى دهد». گفتم: اگر ناتوان بود و قدرتى نداشت؟ فرمود: «براى كسى كه كارى نمى داند، كارى انجام دهد». گفتم: اگر خودش كارى بلد نبود؟ پيامبر خدا رو به من كرد و فرمود: «نمى خواهى در دوستت، خيرى (هنرى يا نقطه مثبتى) باقى بگذارى؟» و فرمود: «آزارش را به مردم نرساند». گفتم: اى پيامبر خدا! همه اين كارها آسان (ناچيز) است! فرمود: «سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، هر بنده اى كه به يكى از اين كارها عمل كند و قصدش رضايت خدا باشد، آن كار در روز قيامت، دست او را مى گيرد و رهايش نمى كند، تا اين كه او را به بهشت ببرد».