حدیث دربارهحرام بودن هديه دادن به كارگزاران حكومتى

عنه صلى الله عليه و آلهـ لِعَليٍّ عليه السلام ـ: ياعليُّ، إنَّ القَومَ سَيُفْتَنونَ بأموالِهِم، ويَمُنُّونَ بدِينِهِم على ربِّهِم، ويَتَمَنَّونَ رَحمَتَهُ، ويَأمَنُونَ سَطوَتَهُ، ويَستَحِلُّونَ حَرامَهُ بالشُّبُهاتِ الكاذِبَةِ، والأهواءِ السّاهِيَةِ، فيَستَحِلُّونَ الخَمرَ بالنَّبيذِ، والسُّحتَ بالهَدِيَّةِ، والرِّبا بالبَيعِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: اى على! به زودى، مسلمانان به اموالشان آزمايش مى شوند و به خاطر ديندارى شان، بر خدا منّت مى نهند و آرزوى رحمت او را مى كنند و از خشم او آسوده خاطر مى شوند و با شبهههاى دروغين و هوس هاى غفلت زا، حرام او را حلال مى شمارند. پس شراب را به نام نبيذ، و رشوه را به نام هديه و ربا را به نام خريد و فروش، حلال مى كنند.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 156، بحارالأنوار: ج 32 ص 241 ح 191.

کلیدواژه‌ها نفس هدیه حرام بودن هدیه دادن به کارگزاران حکومتی عوامل خودسازی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هديه دادن به زمامدار، [گونه اى] غلول . غُلول، به معناى خيانت در غنايم و سرقت پنهانى و به اصطلاح، كِش رفتن از آن است. م. است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هدايايى كه به كارگزارانْ پيشكش مى شود، خيانت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هدايايى كه به كارگزاران داده مى شود، همگى حرام است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس براى برادر خود وساطتى بكند و او به خاطر آن وساطت، برايش هديه اى ببرد و او آن هديه را بپذيرد، هر آينه به دَرِ بزرگى از درهاى ربا وارد شده است.

صحيح البخارىـ به نقل از ابو حميد ساعدى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله مردى از بنى اسد به نام ابن اُتْبيّه . در الترغيب و الترهيب (ج 1 ص 564 ح 9) از اين شخص به نام «ابن اللُتْبيّه» نام برده شده كه منسوب به تيره اى است به نام بنى لُتْب. را مأمور جمع آورى زكات كرد. چون اموال زكات را آورد، گفت: اين براى شماست و اين هم به خود من، هديه شده است. پيامبر صلى الله عليه و آله بر منبر ايستاد. و پس از حمد و ثناى خداوند، فرمود: «چه شده است كه كارگزار را مى فرستيم و وقتى مى آيد، مى گويد: اين، از آنِ توست و اين، از آنِ من؟! چرا در خانه پدر و مادرش نمى نشيند تا ببيند آيا باز هم براى او هديه مى آورند يا نه؟! سوگند به آن كه جان من در دست اوست، [آن كارگزار] هيچ چيز بر نمى دارد، مگر اين كه روز قيامت، آن را بر دوش خود خواهد كشيد، اگرچه اشترى خروشان، يا گاوى نعره زن، يا گوسفندى بَع بَع كن باشد».