حدیث دربارهچند صفت ديگر
عنه صلى الله عليه و آلهـ في حَديثٍ لَهُ مَعَ جَبرَئيلَ عليه السلام ـ: قُلتُ: يا جَبرَئيلُ فَما تَفسيرُ الزُّهدِ؟ قالَ: الزّاهِدُ يُحِبُّ مَن يُحِبُّ خالِقُهُ، ويُبغِضُ مَن يُبغِضُ خالِقُهُ، ويَتَحَرَّجُ مِن حَلالِ الدُّنيا ولا يَلتَفِتُ إلى حَرامِها؛ فَإِنَّ حَلالَها حِسابٌ وحَرامَها عِقابٌ، ويَرحَمُ جَميعَ المُسلِمينَ كَما يَرحَمُ نَفسَهُ، ويَتَحَرَّجُ مِنَ الكَلامِ كَما يَتَحَرَّجُ مِنَ المَيتَةِ الَّتي قَدِ اشتَدَّ نَتنُها، ويَتَحَرَّجُ عَن حُطامِ الدُّنيا وزينَتِها كَما يَتَجَنَّبُ النّارَ أن تَغشاهُ، وأن يُقَصِّرَ أمَلَهُ وكَأَنَّ بَينَ عَينَيهِ أجَلَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نقل گفتگوى خود با جبرئيل عليه السلام ـ: گفتم: اى جبرئيل! معناى زهد چيست؟
گفت: «زاهد، كسى را كه آفريدگارش دوست دارد، دوست مى دارد، و كسى را كه آفريدگارش او را ناخوش دارد، ناخوش مى دارد، و از حلال دنيا مى پرهيزد و به حرام آن، توجّه نمى كند؛ زيرا حلال آن، حساب دارد و حرامش كيفر. [زاهد،]همچنان كه به خويشتن رحم مى كند، به همه مسلمانان، رحم مى كند و همان گونه كه از لاشه گنديده بسيار بدبو دورى مى كند، از سخن [بى جا] مى پرهيزد و همان گونه كه از آتش دورى مى كند كه مبادا او را فرا گيرد، از كالاى دنيا و زرق و برق آن نيز دورى مى كند. آرزويش كوتاه است، انگار كه مرگ خود را پيش چشم دارد».
۱.معاني الأخبار: ص 261 ح 1، بحار الأنوار: ج 69 ص 373 ح 19؛ كنز العمّال: ج 3 ص 208 ح 6191 نقلاً عن الديلمي عن أبي هريرة.