بر پا داشتن حجّت
1 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في خُطبَةٍ لَهُ ـ: بَعَثَ إلَيهِمُ الرُّسُلَ لِتَكونَ لَهُ الحُجَّةُ البالِغَةُ عَلى خَلقِهِ، ويَكونَ رُسُلُهُ إلَيهِم شُهَداءَ عَلَيهِم، وَابتَعَثَ فيهِمُ النَّبِيّينَ مُبَشِّرينَ ومُنذِرينَ؛ لِيَهلِكَ مَن هَلَكَ عَن بَيِّنَةٍ، ويَحيا مَن حَيَّ عَن بَيِّنَةٍ، ولِيَعقِلَ العِبادُ عَن رَبِّهِم ما جَهِلوهُ؛ فَيَعرِفوهُ بِرُبوبِيَّتِهِ بَعدَ ما أنكَروا، ويُوَحِّدوهُ بِالإِلهِيَّةِ بَعدَ ما عَضَدوا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در خطبه اى از ايشان ـ: [خداوند] فرستادگان را به سوى مردم برانگيخت تا حجّت رساى او بر مردم، از آنِ او باشد و فرستادگانش بر مردم، شاهد باشند و در ميان آنان، پيامبران را براى نويد و هشدار دادن مبعوث كرد، تا آن كه هلاك مى شود، از روى دليلِ آشكار باشد و آن كه حيات مى يابد، از روى دليل آشكار باشد، و تا بندگان، آنچه را درباره پروردگارشان نمى دانند، به عقلشان دريابند و او را پس از انكار، به پروردگارى بشناسند و پس از انباز قرار دادن براى او، به يكتايى او در خداوندگارى گردن نهند.
۱.التوحيد: ص 45 ح 4 عن إسحاق بن غالب عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 4 ص 287 ح 19.