حدیث دربارهغنيمت دانستن جوانى
عنه صلى الله عليه و آله:أيُّهَا النّاسُ، إنَّ لَكُم مَعالِمَ فَانتَهوا إلى مَعالِمِكُم، وإنَّ لَكُم نِهايَةً فَانتَهوا إلى نِهايَتِكُم، إنَّ المُؤمِنَ بَينَ مَخافَتَينِ: يَومٌ قَد مَضى لا يَدري مَا اللّهُ قاضٍ فيهِ، ويَومٌ قَد بَقِيَ لا يَدري مَا اللّهُ صانِعٌ بِهِ، فَليَاخُذِ العَبدُ لِنَفسِهِ مِن نَفسِهِ، ومِن دُنياهُ لآِخِرَتِهِ، ومِن شَبابِهِ لِهَرَمِهِ، ومِن صِحَّتِهِ لِسُقمِهِ، ومِن حَياتِهِ لِوَفاتِهِ، فَوَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ وما بَعدَ المَوتِ مِن مُستَعتَبٍ، ولا بَعدَ الدُّنيا مِن دارٍ إلَا الجَنَّةَ أوِ النّارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! براى شما نشانه هايى است، پس به سوى آنها حركت كنيد. و براى شما پايانى است، پس به سوى آن بشتابيد. به راستى كه مؤمن، ميان دو هراس قرار دارد: روزى كه [بر او] گذشته است و نمى داند خداوند، چگونه درباره اش داورى مى كند، و روزى كه باقى مانده و نمى داند خداوند با او چه خواهد كرد. پس بنده بايد از خود براى خويش مايه برگيرد، و از دنيايش براى سراى آخرتش، و از جوانى اش براى پيرى اش، و از تن درستى اش براى بيمارى اش، و از زندگى اش براى مرگش. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، پس از مرگ، راهى براى كسب خوش بختى و پس از دنيا، سرايى جز بهشت يا دوزخ نيست.
۱.أعلام الدين: ص 333 عن ابن عبّاس، بحارالأنوار: ج 77 ص 177 ح 10.