حدیث دربارهدرخواست مزد

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عالمان اين امّت، دو تن اند: يكى آن كه خداوند به او دانشى ارزانى داشته و او آن را به مردم بذل مى كند و براى آن، مزدى نمى گيرد و آن را به بهايى نمى فروشد. اين، كسى است كه ماهيان دريا و چارپايان خشكى و پرنده در آسمان، براى او طلب بخشش مى كنند و با سَرورى و شرافت، نزد خداوند مى آيد تا آن كه همنشين پيامبران مى شود. ديگرى، كسى است كه خداوند به او دانشى داده؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل مى ورزد و براى آن، مزد مى گيرد و آن را به بهايى مى فروشد. بر دهان چنين كسى در روز قيامت، از آتشْ لگام مى زنند و شخصى آواز مى دهد: «اين، كسى است كه خداوند به او دانش داده؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل كرده و براى آن، مزد گرفته و آن را به بهايى فروخته است!». اين چنين خواهد بود تا از حسابْ فارغ شود.