حدیث دربارهاشاره در آن جا كه صراحت ، روا نباشد

المعجم الكبيرـ به نقل از خوّات بن جُبَير ـ: به همراه پيامبر خدا در منطقه مرَّ الظَّهران، فرود آمديم. من از چادرم خارج شدم. ناگهان، زنانى را ديدم كه با يكديگر سخن مى گويند. از گفتگوى آنان خوشم آمد. به خيمه باز گشتم و جامه دانم را بيرون آوردم و از ميان آن، جامه اى بيرون آورده، پوشيدم و آمدم با آن زنان نشستم. در اين هنگام، پيامبر خدا از خيمه خود خارج شد و فرمود: «اى ابو عبد اللّه! براى چه با زنان نشسته اى؟». چون پيامبر خدا را ديدم، دستپاچه شدم و خود را باختم. گفتم: اى پيامبر خدا! شترم گريخته و به دنبال ريسمان او هستم. پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و وضو ساخت و در حالى كه آب از محاسن ايشان برسينه اش جارى بود ـ يا گفت: آب از محاسن ايشان بر سينه اش مى چكيد ـ، برگشت و فرمود: «اى ابو عبد اللّه! سرانجام گريختن شترت چه شد؟». آن گاه، كوچ كرديم. پيامبر صلى الله عليه و آله در راه، هر گاه به من بر مى خورد، مى فرمود: «سلام بر تو، اى ابو عبد اللّه! سرانجام گريختن آن شتر چه شد؟». وقتى اين [برخورد] را ديدم، به سوى مدينه شتاب كردم و از رفتن به مسجد و همنشينى با پيامبر صلى الله عليه و آله اجتناب كردم. پس از مدّتى با استفاده از يك ساعتِ خلوت مسجد، وارد مسجد شدم و براى نماز خواندن ايستادم. ناگهان، پيامبر خدا از يكى از اتاق هاى خود خارج شد و دو ركعت، نمازِ كوتاه خواند. من به اميد آن كه ايشان برود و مرا تنها بگذارد، نماز را طولانى كردم. فرمود: «اى ابو عبد اللّه! هر قدر كه مى خواهى، نمازت را طولانى كن كه من تا نماز را تمام كنى، همچنان خواهم ايستاد». با خود گفتم: به خدا سوگند، پيش پيامبر خدا عذر خواهم خواست و ايشان را راحت مى كنم. از اين رو، هنگامى كه فرمود: «سلام بر تو، اى ابو عبد اللّه! سرانجام گريختن شترت چه شد؟»، گفتم: سوگند به آن كه تو را به حق به رسالت برانگيخت، آن شتر، از زمان تمكين، نگريخته است. آن گاه [پيامبر خدا] سه بار فرمود: «خدا تو را رحمت كند!» و ديگر، هرگز به آن ماجرا اشاره نكرد.