حدیث دربارهفرا خواندن نزديكان ، پيش از فرا خواندن ديگران

صحيح البخارىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: هنگامى كه آيه: «خويشاوندان نزديكت را هشدار ده» نازل شد، پيامبر صلى الله عليه و آله از صفا بالا رفت و خطاب به تيره هاى قريش، آواز سر داد: «اى فرزندان فِهر! اى فرزندان عُدَى!». آنان گِرد آمدند. حتّى آن كه نمى توانست بيايد، فرستاده اى فرستاد تا از نزديك، شاهد ماجرا باشد. ابو لهب و قريش آمدند. پس [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «به نظرتان اگر به شما خبر دهم كه سپاهى در دشت مى خواهد بر شما هجوم آورد، مرا تصديق مى كنيد؟». گفتند: آرى. ما به تجربه، جز راستى از تو نديده ايم. فرمود: «من، شما را از عذابى سخت در پيش رويتان، بيم مى دهم». ابو لهب گفت: مرگ بر تو باد، همه روزگار! آيا ما را بدين خاطر، گِرد آورده اى؟ در پِى آن، اين آيه فرود آمد: «بُريده باد دو دست ابو لهب و مرگ بر او باد! دارايى او و آنچه اندوخت، بى نيازش نكرد» .