معناى پارسايى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پارسايى، سَرور اعمال است. هر كس پارسايى اى نداشته باشد كه هر گاه در خلوت با نافرمانىِ خدا رو به رو شد، او را از ارتكاب آن باز دارد، خداوند به ديگر اعمال او توجّهى نمى كند؛ زيرا پارسايى، ترس از خداست در نهان و آشكار، و ميانه روى است در تهى دستى و توانگرى، و مراعات عدالت است در خشنودى و خشم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پارسا كسى است كه به هنگام پيش آمدن شبهه، درنگ كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه به شبهات عمل مى كند، شراب را به نام نبيذ، رشوه را به نام هديه و باج را به نام زكات، حلال مى شمارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حلال، روشن است و حرام نيز روشن است و ميان آن دو، امورى شبهه ناك هستند كه بسيارى از مردم، [حُكم] آنها را نمى دانند. پس هر كه از شبهات بپرهيزد، آبرو و دين خود را حفظ كرده است و هر كه در شبهات وارد شود، به حرام مى افتد، مانند چوپانى كه در اطراف قُرُقگاه مى چراند و [همواره] نزديك است كه وارد آن شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امور، سه گونه اند: امرى كه درستىِ آن بر تو روشن است، پس آن را دنبال كن؛ امرى كه نادرستىِ آن بر تو آشكار است، پس از آن دورى كن؛ و امرى كه در آن، اختلاف است، پس آن را به خداوند عز و جل ارجاع ده.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ميان خود و حرام، پرده اى از حلال بكشيد. هر كه چنين كند، آبرو و دين خود را نگه مى دارد و هر كه در آن (نزديكىِ حرام) بچراند، مانند كسى است كه [دام هاى خود را]در كنار قرقگاه بچراند و نزديك است كه وارد آن شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حلال، روشن است و حرام نيز روشن. پس آنچه را كه شك دارى، رها كن و به آنچه شك ندارى، چنگ بزن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آنچه را در آن شك دارى، رها كن و به آنچه شك ندارى، چنگ بزن؛ زيرا فقدان چيزى را كه براى خداوندْ رهايش كرده اى، هرگز احساس نخواهى كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابو رفاعه ـ: هرگز چيزى را به خاطر خدا رها نمى كنى، مگر اين كه خداوند، بهتر از آن را به تو عوض مى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آنچه تو را به شك مى اندازد، رها كن و به آنچه تو را به شك نمى اندازد، چنگ بزن؛ زيرا راست، مايه آرامش [روان] است و دروغ، باعث پريشانى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آنچه را كه در آن شك دارى، رها كن و به آنچه در آن شك ندارى، چنگ بزن؛ زيرا خوبى، مايه آرامش است و بدى، باعث پريشانى و ناراحتى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:طاعت و نيكى، آن چيزى است كه جان، بدان قرار گيرد و دل به آن آرام يابد؛ ولى گناه، آن چيزى است كه جان، بدان قرار نگيرد و دل به آن آرام نيابد، هرچند فتوا دهندگان [به جواز آن] به تو فتوا دهند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:طاعت، آن چيزى است كه در سينه قرار گيرد و دل به آن آرام يابد و شك، آن چيزى است كه در سينه قرار نگيرد و دل، بدان آرام نيابد. پس آنچه را موجب شك (اضطراب و بى قرارى) تو مى شود، به آنچه تو را به شك (اضطراب و ناآرامى) نمى اندازد، وا گذار، هرچند فتوا دهندگان، [خلاف آن را] به تو فتوا دهند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نفْس (وجدانِ) تو، خود، به تو فتوا مى دهد. دستت را روى سينه ات بگذار؛ در برابر حلال، آرام مى گيرد و از حرام، مضطرب و بى قرار مى شود. آنچه تو را به شك (اضطراب) مى اندازد، رها كن و به آنچه تو را به شك (اضطراب) نمى اندازد، چنگ بزن، هرچند فتوا دهندگان، [خلاف آن را] به تو فتوا دهند. مؤمن از ترس آن كه به مشكل بزرگ ترى نيفتد، [مشكل]كوچك را رها مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از دلت فتوا بخواه، از [وجدانِ] خود فتوا بخواه. طاعت، آن چيزى است كه دل به آن آرام گيرد و جان، بدان آرامش و قرار يابد و گناه، آن چيزى است كه در جان، آرام نگيرد و در سينه بى تابى كند، هرچند مردم [جواز آن را] به تو حكم كنند و فتوا دهند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناه، دل را مى آزارد و هيچ نگاهى نيست، مگر اين كه شيطان به آن، چشم طمع مى دوزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آنچه را كه دلت انكار كرد و نپسنديد، رهايش كن.