حدیث دربارهپاكى مؤمن از گناهان

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۶، ص ۵۳۳، ح ۴۸۳۴

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

پاكى مؤمن از گناهان

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ الصُّداعَ وَالمَليلَةَ ۱ لا تَزالُ بِالمُؤمِنِ، وإنَّ ذَنبَهُ مِثلُ اُحُدٍ، فَما تَدَعُهُ وعَلَيهِ مِن ذلِكَ مِثقالُ حَبَّةٍ مِن خَردَلٍ. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا درد و داغى تب (تب استخوان)، پيوسته با مؤمن اند و گناه او، همچون [كوه] اُحُد است. اگر حتّى هموزن دانه اى خردلْ گناه [نبخشيده] داشته باشد، [آنها]او را رها نمى كنند.

۱.المَليلَةُ: حرارة الحُمّى ووهجها، وقيل: هي الحُمّى التي تكون في العظام (النهاية: ج 4 ص 362 «ملل»).

۲.مسند ابن حنبل: ج 8 ص 170 ح 21787 عن أبي الدرداء.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان مصیبت ها بلاها و شرور حکمت مصیبت ها +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با آزار ديدن و گرفتارى ها، گناهان مؤمن پوشانده مى شوند.

الدرّ المنثورـ به نقل از ابو ادريس خولانى ـ: از عُبادة بن صامت درباره اين سخن خداوند پرسيدم: «و قطعاً غير از آن عذاب بزرگ تر، از عذاب اين دنيا [نيز] به آنان مى چشانيم» . گفت: من از پيامبر خدا درباره اين آيه پرسيدم. فرمود: «گرفتارى ها و بيمارى ها و رنج ها، عذابى براى اسرافكار در دنيا هستند، غير از عذاب آخرت». گفتم: اى پيامبر خدا! اين بلاها در زندگى ما چه نقشى دارند؟ فرمود: «پاكى و پاكيزگى [از گناه]».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مؤمنْ بيمار شد و سپس خدا او را عافيت بخشيد، آن، كفّاره گناهان گذشته اش و عبرت براى آينده اش خواهد بود؛ ولى هر گاه منافقْ مريض شد و سپس عافيت يافت، به شترى مى ماند كه صاحبش او را بسته و سپس رهايش كرده است، كه نمى داند چرا او را بستند و چرا رهايش كردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هر كسى را به بلايى در جسمش گرفتار سازد، همان، گناهان او را مى ريزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه كسى را ديديد كه خداوند به نادارى و بيمارى گرفتارش ساخته، [بدانيد كه] خداى متعال مى خواهد او را پاك نمايد.

صحيح مسلمـ به نقل از ابو هريره ـ: وقتى [اين آيه] نازل شد: «هر كس بدى كند، در برابر آن، كيفر مى بيند» ، به مسلمانان، گرفتارى هاى سختى رسيد. پيامبر خدا فرمود: «به همديگر، نزديك شويد و محكم باشيد، كه در هر آنچه مسلمان بِدان گرفتار شود، كفّاره اى است، حتّى در بدبختى اى كه برايش پيش مى آيد، يا خارى كه به تنش فرو مى رود».

صحيح البخارىـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: حضور پيامبر خدا رسيدم، در حالى كه درد و تب شديدى داشت. ايشان را با دستم لمس كردم و گفتم: اى پيامبر خدا! تب شديدى دارى! پيامبر خدا فرمود: «آرى. تب من، برابر تب دو مرد از شماست». گفتم: يعنى براى تو، دو پاداش است؟ پيامبر خدا فرمود: «آرى» و سپس فرمود: «به هيچ مسلمانى، آزار و بيمارى و غير آن نمى رسد، جز اين كه خداوند به خاطر آنها، بدى هاى او را مى ريزد، چنان كه درخت، برگ هايش را مى ريزد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر گاه من يكى از بندگان مؤمنم را گرفتار ساختم و به خاطر آن گرفتارى، ستايشم نمود، همانا او از رختخوابش همانند روزى كه از مادر متولّد شده، بدون گناهان بر مى خيزد» و پروردگار عز و جلمى فرمايد: «من بنده ام را گرفتار نمودم و مبتلا ساختم. شما، اجر او را همانند زمان سلامتش به او بدهيد».