حدیث دربارهبهترينِ مؤمنان

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عياض بن سليمان ـ: پيامبر خدا فرمود: «برگزيدگانِ امّت من ـ بنابر آنچه ملكوتيان، مرا آگاهانيده اند ـ گروهى هستند كه در وسعت رحمت پروردگارشان عز و جل، در آشكارا مى خندند؛ امّا از بيم عذاب سخت پروردگارشان عز و جل، در نهان مى گريند؛ صبح و شام، در خانه هاى پاك (مساجد)، خدا را ياد مى كنند و با شوق و بيم، به زبان، خدا را مى خوانند و با دست هايشان كه براى دعا [به قنوتْ] بالا و پايين مى رود، از خدا درخواست مى كنند و در آغاز و انجام، پيوسته با دل هايشان به خدا روى مى آورند. هزينه (بار) آنان بر مردمْ سبك، و بر خودشان سنگين است؛ پابرهنه بر زمين مى جنبند، همچون راه رفتن مورچه، بدون سرخوشى و غرور و تكبّر؛ آرام راه مى روند؛ با وسيله به خدا تقرّب مى جويند؛ قرآن مى خوانند؛ به درگاه خدا آنچه را موجب تقرّب به اوست، نزديك مى كنند؛ و جامه كهنه مى پوشند. [احساس مى كنند كه] بر آنان از سوى خداى متعال، گواهانى حاضرند و چشمى نگهبان گماشته شده كه [اعمال] بندگان را به دقّت بررسى مى كنند. [در آنچه] در شهرها [مى گذرد،]مى انديشند؛ روح هاى آنان در دنياست و دل هايشان در آخرت؛ به چيزى جز [رضاى] امام خود نمى انديشند؛ و براى گورهايشان ره توشه، براى راهشان برگ عبور، و براى جايگاهشان وسايلْ آماده ساخته اند». آن گاه، پيامبر خدا اين كلام الهى را تلاوت فرمود: «اين، براى كسى است كه از مقام من، بيم داشته باشد و از وعيد من، هراسان باشد» .