حدیث دربارهشايستگان
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جَمَعَ اللّهُ أهلَ المَعروفِ كُلَّهُم في صَعيدٍ واحِدٍ، فَيَقولُ: هذا مَعروفُكُم قَد قَبِلتُهُ فَخُذوهُ.
فَيَقولونَ: إلهَنا وسَيِّدَنا، ما نَصنَعُ بِهِ وأنتَ أولى بِهِ مِنّا؟! فَخُذهُ أنتَ.
فَيَقولُ اللّهُ عز و جل: وما أصنَعُ بِهِ وأنَا مَعروفٌ بِالمَعروفِ؟! خُذوهُ فَتَصَدَّقوا بِهِ عَلى أهلِ التَّلَطُّخِ بِالذُّنوبِ. فَإِنَّهُ لَيَلقَى الرَّجُلُ صَديقَهُ وعَلَيهِ ذُنوبٌ كَأَمثالِ الجِبالِ فَيَتَصَدَّقُ عَلَيهِ بِشَيءٍ مِن مَعروفِهِ فَيَدخُلُ بِهِ الجَنَّةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت فرا رسد، خداوند، همه نيكوكاران را در يك جا جمع مى كند و مى فرمايد: «اين، كار شايسته (معروف) شماست كه قبول كرده ام. آن را بگيريد».
مى گويند: خداى ما، سرور ما! با آن، چه كنيم، كه تو از ما به آن شايسته ترى؟ خودت آن را بگير.
خداوند عز و جل مى فرمايد: «من با آن، چه كنم؟ منى كه به معروف شناخته شده ام؟! شما آن را برگيريد و به گناهْ آلودگان ببخشيد».
همانا انسانْ دوستش را ديدار مى كند كه كوهى از گناه بر دوش دارد. پس بخشى از معروفِ خود را به او مى بخشد و او به سبب همان، وارد بهشت مى شود.
۱.كنز العمّال: ج 6 ص 366 ح 16098 وص 441 ح 16450 كلاهما نقلاً عن ابن النجّار عن أنس.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانخیرتشویق به خیر +1 مورد دیگر