حدیث دربارهاميد بستن به غير خدا

الأمالى، طوسىـ به نقل از محمّد بن عَجلان ـ: به تنگ دستى شديدى گرفتار شدم و دوست غمخوارى هم نداشتم. قرض سنگينى بالا آوردم و طلبكارى داشتم كه مرتّب، پولش را از من مى طلبيد. ناچار، ره سپار سراى حسن بن زيد شدم كه در آن وقت، امير مدينه بود و ميان ما آشنايى اى بود. محمّد بن عبد اللّه بن على بن الحسين (نوه امام زين العابدين عليه السلام) كه با هم آشنايى ديرينه اى داشتيم، از حال و روز من، آگاه شد. در راه، مرا ديد و دستم را گرفت و گفت: شنيده ام كه در مضيقه هستى. براى رفع گرفتارى ات، به چه كسى اميد بسته اى؟ گفتم: به حسن بن زيد. گفت: در اين صورت، حاجتت برآورده نمى شود و به خواسته ات نمى رسى. نزد كسى برو كه قادر به اين كار باشد و از هر بخشنده اى بخشنده تر است. براى رفع گرفتارى ات، به او اميد ببند؛ چرا كه من از پسر عمويم جعفر بن محمّد عليهماالسلام شنيدم كه از پدرش، از جدّش، از پدرش حسين بن على عليهماالسلام، از پدرش على بن ابى طالب عليه السلام، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرد كه فرمود: «خداوند، در يكى از وحى هايش به يكى از پيامبرانش فرمود: به عزّت و جلالم سوگند، آرزوى هر آن كس را كه به غير من آرزو بندد، به يأس مبدّل مى سازم و جامه خوارى در ميان مردم بر او مى پوشانم و از گشايش و فضل خويش، دورش مى گردانم. آيا بنده ام در سختى ها به غير من آرزو مى بندد يا به كسى جز من، اميدوار مى شود، در حالى كه بى نياز بخشنده، منم و كليد درهاى بسته، در دست من است و درِ خانه ام به روى هر كس كه مرا بخواند، باز است؟! آيا نمى داند هر مصيبتى او را از پا در آورد، جز من، كسى نمى تواند آن مصيبت را از او برطرف سازد؟ پس چه شده است كه مى بينم آرزويش را از من، روى گردان ساخته، در حالى كه من به واسطه بخشش و كَرَم خويش، آنچه از من درخواست هم نكرده است، به او عطا كرده ام؟! حال از من روى گردانده و در مصيبتى كه به او رسيده، از من درخواست نمى كند و دستِ خواهش به سوى غير من دراز كرده است، در حالى كه منم خدايى كه پيش از درخواست، عطا مى كنم. پس آيا اگر از من درخواست شود، اجابت نمى كنم؟ هرگز! مگر بخشش و كَرَم، متعلّق به من نيست؟! مگر دنيا و آخرت، در دست من نيست؟! اگر اهل هفت آسمان و زمين، همگى از من بخواهند و من، درخواست يكايك آنها را برآورم، اين به قدرِ بال پشه اى از مُلك من نمى كاهد. چگونه مُلكى كه من صاحب آنم، كاستى يابد؟ پس، نگون بخت، كسى است كه مرا نافرمانى كند و مرا در نظر نگيرد». گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! اين حديث را برايم تكرار كن. محمّد بن عبد اللّه سه بار آن را بازگو كرد. گفتم: نه، به خدا! از اين پس، از احدى حاجتى نمى خواهم. چندى نگذشت كه روزى و فضلى از نزد خداوند، به من رسيد.