کتابخانه حدیث شیعه

حدیث دربارهويژگى هاى امّت محمّد در «تورات» و «انجيل»

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۵، ص ۳۸۳، ح ۳۶۵۵
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله
ويژگى هاى امّت محمّد در «تورات» و «انجيل»
السيرة النبويّة لابن هشام عن ابن عبّاس:كَتَبَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى يَهودِ خَيبَرَ.: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، مِن مُحَمَّدٍ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله صاحِبِ موسى وأخيهِ، وَالمُصَدِّقِ لِما جاءَ بِهِ موسى، ألا إنَّ اللّهَ قَد قالَ لَكُم يا مَعشَرَ أهلِ التَّوراةِ، وإنَّكُم لَتَجِدونَ ذلِكَ في كِتابِكُم: «مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ.» . ۱
السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا، به يهوديان خيبر. نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از محمّد، فرستاده خدا، دوست موسى و برادرش و تصديق كننده هر آنچه موسى آورده است. هان، اى جماعت پيرو تورات! خداوند به شما فرموده است و شما، اين را در كتابتان مى يابيد كه: «محمّد، پيامبر خداست و كسانى كه با اويند، بر كافران، سختگير [و] با همديگر، مهربان اند.» .
۱.السيرة النبويّة لابن هشام: ج 2 ص 193.
کلیدواژه‌ها امتحکمت های عقیدتی و سیاسیمقدمه گزیدهمعرفی کتاب حاضر +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۴
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى عليه السلام زمانى كه تورات بر او نازل شد و آن را خواند و ياد اين امّت را در آن يافت، گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه آخرينِ امّت هايند و [در ورود به بهشت،]پيش گام. آن را امّت من قرار ده. خداوند فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه پيشى گيرنده اند و برايشان شفاعت مى شود. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه اجابت كننده [ى دعوت خدا]و اجابت شونده [ى دعا] هستند. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى مى يابم كه انجيل هاى (كتاب هاى آسمانى) آنان در سينه هاى آنهاست و از حفظ، آن را مى خوانند. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى مى يابم كه غنيمت مى خورند. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى بينم كه صدقه در شكم هاى [نيازمندان] خود جاى مى دهند و براى اين كار، پاداش مى يابند. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه هر گاه يكى از آنان، نيّت كار نيك كند و به كار نبندد، براى آن يك ثواب نوشته مى شود و اگر به كار ببندد، ده ثواب برايش نوشته مى شود. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه هر گاه يكى از آنان، نيّت كار بد كند، امّا آن را به كار نبندد، به حسابش نوشته نمى شود و اگر به كار بندد، يك گناه برايش نوشته مى شود. آن را امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! من در الواح، امّتى را مى يابم كه همه علوم از اوّل تا آخر به آنان داده مى شود و سردمداران گم راهى و . اين افزوده، برگرفته از الخصائص الكبرى است. مسيح دجّال . در تفسير الطبرى و تفسير ابن كثير، به جاى «مسيح دجّال»، «يك چشمِ دروغگو» آمده است. را مى كُشند. آن را از امّت من قرار ده. فرمود: «آن، امّت احمد است». گفت: پروردگارا! پس مرا از امّت احمد قرار ده. در اين هنگام، دو امتياز به او داده شد. خداوند فرمود: «اى موسى! تو را با رسالت هايم و با سخن گفتنم [با تو] بر مردم [روزگار] برگزيدم. پس آنچه را به تو دادم، بگير و از سپاس گزاران باش». موسى عليه السلام گفت: راضى شدم، اى پروردگار!
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، شبيه ترينِ مردم به آدم عليه السلام هستم و ابراهيم عليه السلام شبيه ترينِ مردم به من بوده است، هم اخلاقش هم چهره اش. خداوند، از فراز عرش خود، ده نام بر من نهاد و اوصاف مرا بيان فرمود و از زبانِ هر پيامبرى كه به سوى قومش فرستاد، مژده ظهور مرا داد و نامم را بُرد. نام مرا در تورات، نشر داد و نام مرا در ميان پيروان تورات و انجيل پراكَنْد و كتابش را به من آموخت و در آسمانش، مرا رفعت بخشيد و نام مرا از نام هاى خود برگرفت و مرا «محمّد» ناميد و او نامش «محمود» است. مرا در ميان بهترين نسل از امّتم ظاهر گردانيد. نام مرا در تورات، «اَحْيَد» نهاد كه برگرفته از توحيد است و به واسطه توحيد، بدن امّت مرا بر آتش، حرام ساخت. در انجيل، از من با نام «احمد» ياد كرد. پس من در ميان آسمانيان، محمود (ستوده و پسنديده)ام و امّت مرا، حمد كننده قرار داد. در زبور، نامم را «ماحى» نهاد. خداوند عز و جل به واسطه من، بت پرستى را از زمين، محو مى كند. در قرآن، نامم را «محمّد» نهاد. پس در سرتاسر قيامت، قضاوت نهايى از سوى من، پسنديده [و پذيرفته]مى شود و كسى جز من، شفاعت نمى كند.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ وقتى از ايشان سؤال شد: آن گاه كه آدم عليه السلام در بهشت بود، كجا بودى؟ ـ: در پشت او، و در همان پشتِ او [همراه با آدم عليه السلام] به زمين فرود آورده شدم. و از آن پس، پيوسته، خداى عز و جل مرا از پشت هاى پاك به زِهدان هاى پاك، منتقل مى كرد. در تورات و انجيل، نام مرا آورد و مرا به آسمان خويش، بالا بُرد و از نام هاى نيكويش، نامى براى من مشتق ساخت. امّت من، «حمّادون (ستايندگان)»اند و خداوندگار عرش، «محمود» است و من، «محمّد»م.
حلية الأولياءـ به نقل از سعيد بن ابى هلال ـ: عبد اللّه بن عمرو به كعب گفت: مرا از اوصاف محمّد صلى الله عليه و آله و امّت او خبر ده. كعب گفت: آنان را در كتاب خداى متعال، چنين مى يابم كه: احمد و امّت او ستايندگان اند و خداى عز و جل را بر هر خوب و بدى مى ستايند. در هر بلندى، خدا را به بزرگى ياد مى كنند و در هر منزلگاهى، خدا را به پاكى مى ستايند. بانگ آنان، در ميان آسمان مى پيچد و در نمازهاشان، همهمه اى چونان همهمه زنبوران عسل در كوهسار دارند. در نماز، همچون صفوف فرشتگان، صف مى بندند و در جنگ، آن گونه صف مى كشند كه در نماز. هر گاه در راه خدا به جنگ بروند، فرشتگان با نيزه هاى محكم، در پيشِ رو و پشتِ سرشان قرار مى گيرند. هر گاه در راه خدا به صف مى ايستند، خداوند بر آنان سايه مى افكنَد (با دستش نشان داد)، آن گونه كه عقاب ها بر لانه هايشان بال مى گسترانند. و هرگز از پيشروى باز نمى ايستند، مگر آن كه جبرئيل عليه السلام به آنان بپيوندد.
اولین حدیث موضوع حدیث 3656