حدیث دربارهمفاسد فرهنگى و اقتصادى

عنه صلى الله عليه و آله:إنّي أخافُ عَلى اُمَّتِي اثنَتَينِ: القُرآنَ وَاللَّبَنَ ۱؛ أمَّا اللَّبَنُ، فَيَبتَغونَ الرّيفَ ويَتَّبِعونَ الشَّهَواتِ ويَترُكونَ الصَّلَواتِ، وأَمَّا القُرآنُ، فَيَتَعَلَّمُهُ المُنافِقونَ فَيُجادِلونَ بِهِ المُؤمِنينَ. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من بر امّتم از دو چيز مى ترسم: قرآن و شير. ۳ امّا شير؛ چون [به خاطر آن]در جستجوى روستاها و مزارع برمى آيند و از شهوات، پيروى مى كنند و نمازها را فرو مى گذارند؛ و امّا قرآن؛ چون منافقان، آن را فرا مى گيرند و به وسيله آن با مؤمنان، ستيزه مى كنند.

۱.قال ابن الأثير: ومنه الحديث «سيهلك من اُمّتى. أهل اللبن». قال الحربي: أظنُّهُ أراد: يتباعدون عن الأمصار وعن صلاة الجماعة، ويطلبون مواضع اللَّبن في المراعي والبوادي (النهاية: ج 4 ص 228 «لبن»).

۲.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 142 ح 17426 عن عقبة بن عامر.

۳.. ابن اثير مى گويد: از همين باب است حديث: «به زودى، اهل لَبَن از امّت من، هلاك خواهند شد». حربى مى گويد: «به گمانم مراد ايشان، اين است كه: از شهرها و از نماز جماعت، فاصله خواهند گرفت و به جايگاه هاى [توليد] شير در چراگاه ها و باديه ها مى روند». خلاصه منظور، اين است كه مسلمانان، دوباره به باديه ها و روستاها باز خواهند گشت و مَدنيّت خويش را از دست خواهند داد.

کلیدواژه‌ها امت حکمت های عقیدتی و سیاسی مقدمه گزیده معرفی کتاب حاضر +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ در نامه اش به مالك اشتر ـ: براى آنان كه با تو كار دارند، وقتى بگذار تا در آن وقت، شخصا به نيازهاى آنان رسيدگى كنى و به آنان، بارِ عام بده و در آن مجلس، براى خدايى كه تو را آفريده است، فروتن باش و سربازان و محافظان خود را از آنان دور بدار، تا آن كه مى خواهد با تو سخن بگويد، بدون اضطراب، سخنش را بگويد؛ زيرا من، بارها از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «امّتى كه در آن، حقّ ناتوان از زورمند، بدون ترس و لرز، ستانْده نشود، هر گز خوش بخت نمى شود».

المعجم الكبيرـ به نقل از يحيى بن جَعدة بن هُبَيره، درباره ابن مسعود ـ: چون پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه آمد، خانه ها را تقسيم كرد. . يعنى مهاجران را با رضايت انصار، در خانه هاى آنان، سكونت داد (نيل الأوطار: ج 6 ص 56). و ابن مسعود [كه فقير و ضعيف بود]، از جمله كسانى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله به او سهمى بخشيد. ياران ايشان گفتند: اى پيامبر خدا! او را از ما دور كن. فرمود: «پس، خداوند براى چه مرا به پيامبرى برانگيخت؟ خداوند عز و جل امّتى را كه حقّ ضعيف خود را ندهند، به خوش بختى نمى رسانَد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، از سه چيز بر شما مى ترسم و اين سه چيز، تحقّق خواهند يافت: لغزش عالم، ستيزه كردن منافق به وسيله قرآن، و دنيايى كه به روى شما گشوده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من براى امّتم بعد از خود، از سه چيز بيمناكم: اين كه قرآن را بر خلاف مقصودش تأويل كنند، يا از لغزش عالِم پيروى كنند، يا به چنان مال و ثروتى برسند كه دچار سركشى و سرمستى شوند. و راه خارج شدن از اين سه گرفتارى را هم به شما مى گويم. امّا قرآن؛ به محكمات آن عمل كنيد و به متشابهاتش ايمان آوريد. امّا عالم؛ منتظر بازگشتش [از لغزش و باز آمدن به مسير درست] بمانيد و از لغزش او پيروى نكنيد. امّا مال؛ برون شدن از آن، به گزاردن شكر نعمت است و پرداخت حقّش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيشترين ترس من براى امّتم پس از من، يكى مردى است كه قرآن را نابه جا تأويل كند و ديگر، مردى كه خود را به اين كار، سزاوارتر از ديگرى بداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ترس من براى شما، از اين است كه دين را سبُك بشماريد، حُكم را [با رشوه گرفتن]بفروشيد، پيوندهاى خويشى را ببريد، قرآن را چونان مزامير (سرودهاى مذهبى) قرار دهيد وآن كسِ خود را كه برترينِ شما در دين نيست، پيشوا (/ امام جماعت) گردانيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيشترين ترس من براى امّتم از لغزش هاى عالمان، جانبدارى داوران و تفسيرهاى نادرست [از قرآن] است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بدترين چيزى كه از آن بر امّتم مى ترسم، سه چيز است: لغزش عالم، يا مجادله كردن منافق به وسيله قرآن، يا دنيايى كه گردن هاى شما را قطع مى كند. پس، از دنيا بر خود بترسيد.