پيامبر با تعليم خداوند، از غيب، خبر دارد

امام صادق عليه السلام:ناقه پيامبر خدا، گم شد. مردم گفتند: برايمان از آسمان خبر مى دهد؛ امّا از شترش خبرمان نمى دهد [و نمى داند كجاست]! پس جبرئيل عليه السلام بر ايشان فرود آمد و گفت: اى محمّد! ناقه ات در فلان و بهمان درّه است و مهارش به فلان و بهمان درخت، پيچ خورده است. پس پيامبر خدا، منبر رفت و خدا را حمد و ثنا گفت و فرمود: «هلا، اى مردم! شما درباره [گم شدن]ناقه من حرف ها زديد. بدانيد كه آنچه خداوند به من داد، بهتر از آن چيزى است كه از من گرفت. بدانيد كه ناقه من در فلان و بهمان وادى است و مهارش به فلان و بهمان درخت، پيچ خورده است». مردم به طرف ناقه شتافتند و ديدند همان گونه است كه پيامبر خدا فرموده بود.

امام صادق عليه السلام:در جنگ تبوك، ناقه پيامبر خدا گم شد. منافقان گفتند: براى ما از غيب مى گويد؛ امّا جاى شترش را نمى داند! جبرئيل عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و گفته منافقان را به اطّلاع ايشان رساند و گفت: ناقه ات در فلان درّه است و مهارش به درخت تنومندى گير كرده است. پس پيامبر خدا، نداى نماز جماعت سر داد. مردم جمع شدند. فرمود: «اى مردم! ناقه من در فلان درّه است». مردم به طرف آن [درّه] شتافتند و شتر را يافتند.

الخرائج و الجرائح:ناقه پيامبر صلى الله عليه و آله گم شد. منافقان، دست به تبليغات منفى زدند و گفتند: او از اسرار آسمان به ما خبر مى دهد؛ امّا نمى داند ناقه اش كجاست. پيامبر صلى الله عليه و آله اين سخن را شنيد و فرمود: «درست است كه من از اسرار آسمان به شما خبر مى دهم؛ امّا از اين اسرار، جز آنچه را كه خداوند به من آموخته باشد، نمى دانم». چون مردم در اين باره دست خوش وسوسه شيطان شدند، پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را از حال ناقه خود، آگاه كرد و نشانى هاى درختى را كه [مهار]شتر به آن گِره خورده بود، به ايشان داد. مردم رفتند و ديدند كه ماده شتر، همان گونه كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده بود، مهارش به درختى با همان نشانى ها آويخته شده است.