حدیث دربارهگواهى روزها

عنه صلى الله عليه و آله:ما طَلَعَت شَمسٌ مِنَ المَشرِقِ في يَومٍ إلّا ومَعَها مَلَكٌ يُنادي: ألا مُتَزَوِّدٌ مِنّي خَيرا! فَإِنّي لَن أرجِعَ إلَيهِ إلى أن تَقومَ السّاعَةُ. فَكُلُّ يَومٍ شاهِدٌ عَلَى العَبدِ بِما كَسَبَت يَداهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خورشيد، در هيچ روزى از مشرق طلوع نمى كند، مگر اين كه همراه با آن، فرشته اى بانگ مى زند: «آيا كسى هست كه از من (امروز) توشه اى برگيرد، كه من تا قيام قيامت، ديگر به سوى او باز نخواهم گشت؟». پس هر روزى، بر آنچه بنده [در آن روز]به دست آورده، گواه است.

۱.الفردوس: ج 4 ص 75 ح 6234 عن ابن عبّاس.

کلیدواژه‌ها حسابرسی حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ایمان به معاد +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ روزى نيست كه بر آدمى زاده بيايد، مگر اين كه آن روز، بانگ مى زند: «اى فرزند آدم! من آفريده اى جديد هستم و هر كارى انجام دهى، فردا [ى قيامت]به آن، گواهى خواهم داد. پس در من (امروز)، كار نيك انجام بده تا فردا به نفع تو شهادت دهم؛ زيرا اگر بگذرم، ديگر هرگز مرا نخواهى ديد». شب نيز چنين سخنى را مى گويد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل بر هر بنده اى، ناظرانى از آفريدگان خويش قرار داده و فرشتگانى كه از پيش و پس او، مراقبش هستند و به فرمان خداوند، از او محافظت مى كنند و اعمال و سخنان و كلمات و نگاه هاى او را ثبت مى نمايند. مكان هايى كه او را در خود جاى مى دهند، گواهان پروردگار اويند كه به سود يا زيان وى، گواهى خواهند داد. شب ها و روزها و ماه ها نيز گواهان به سود يا زيان او هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، براى هر روزى از روزهاى عمر بنده، 24 خزانه، به تعداد ساعت هاى شب و روز، گشوده مى شود: خزانه اى را پُر از روشنايى و شادمانى مى يابد و با ديدن آن، چنان خوش حالى و سُرورى به او دست مى دهد كه اگر ميان دوزخيان توزيع شود، احساس درد آتش را از يادشان مى بَرد. اين، همان ساعتى است كه در آن، طاعت پروردگارش را به جاى آورده است. سپس خزانه ديگرى برايش باز مى شود كه آن را تاريك و متعفّن و وحشتناك مى يابد و از ديدن آن، چنان ترس و بى تابى اى به او دست مى دهد كه اگر در ميان بهشتيان توزيع شود، نعمت و خوشىِ بهشت، بر آنان تلخ مى شود و اين، همان ساعتى است كه در آن، پروردگارش را معصيت كرده است. سپس خزانه ديگرى برايش باز مى شود كه آن را تُهى مى يابد. نه در آن، چيزى هست كه شادش سازد و نه چيزى كه ناراحتش گردانَد. اين، همان ساعتى است كه در آن، خواب بوده يا به كارى از كارهاى رواى دنيا سرگرم بوده است. پس، بر از دست دادنِ اين ساعت ها ـ كه مى توانسته است آنها را با كارهاى خوب، پر كند ـ چنان احساس زيان و تأسّفى به او دست مى دهد كه وصفْ ناشدنى است. اين است كه خداى متعال مى فرمايد: «آن روز، روز حسرت خوردن است» .