حدیث دربارهبركات آباد كردن آخرت
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ العَبدَ المُؤمِنَ إذا كانَ فِي انقِطاعٍ مِنَ الدُّنيا وإقبالٍ مِنَ الآخِرَهِ نَزَلَ إلَيهِ مَلائِكَةٌ مِنَ السَّماءِ، بيضُ الوُجوهِ كَأَنَّ وُجوهَهُمُ الشَّمسُ، مَعَهُم كَفَنٌ مِن أكفانِ الجَنَّةِ، وحُنوطٌ مِن حُنوطِ الجَنَّةِ، حَتّى يَجلِسوا مِنهُ مَدَّ البَصَرِ، ثُمَّ يَجيءُ مَلَكُ المَوتِ حَتّى يَجلِسَ عِندَ رَأسِهِ، فَيَقولَ: أيَّتُهَا النَّفسُ الطَّيِّبَةُ، اُخرُجي إلى مَغفِرَةٍ مِنَ اللّهِ ورِضوانٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده مؤمن، هر گاه در حال جدا شدن از دنيا و روى آوردن به آخرت باشد، فرشتگانى سپيدروى، چنان كه گويى چهره هايشان آفتاب درخشان است، از آسمان با كفنى از كفن هاى بهشت و حُنوطى از حنوط هاى بهشت، نزد او فرود مى آيند و به فاصله يك چشم رس، نزدش مى نشينند. آن گاه، فرشته مرگ مى آيد و كنار سر او مى نشيند و مى گويد: «اى نفْسِ پاك! به سوى آمرزش و خُشنودى خداوند، بيرون شو».
۱.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 413 ح 18559 عن البراء بن عازب.