حدیث دربارهبركات آباد كردن آخرت

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ يُعطِي الدُّنيا عَلى نِيَّةِ الآخِرَةِ، وأبى أن يُعطِيَ الآخِرَةَ عَلى نِيَّةِ الدُّنيا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، دنيا را با انگيزه آخرت مى دهد و امتناع دارد كه آخرت را با انگيزه دنيا بدهد. ۲

۱.الزهد لابن المبارك: ص 193 ح 549 عن أنس، ارشاد القلوب: ص 186 وفيه «ولا» بدل «وأبي»، بحار الأنوار: ج 103 ص 25 ح 29.

۲.. مقصود، آن است كه اگر كار با انگيزه خدايى و براى اصلاح آخرت باشد، خداوند، دنياى انسان را نيز اصلاح مى كند؛ امّا اگر كسى كارى را با انگيزه مادّى انجام دهد، پاداشى در آخرت نخواهد داشت.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی آباد کردن آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس كار آخرتش را درست كند، خداوند عز و جل كار دنيايش را براى او درست مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز است كه هر كس آنها را دارا باشد، ايمانش را كامل گردانيده است: اين كه در راه خدا از سرزنش هيچ سرزنشگرى نهراسد، و در هيچ كارش ريا نكند، و هر گاه دو كار برايش پيش آيد كه يكى براى دنيا و ديگرى براى آخرت است، كار آخرت را بر دنيا برگزيند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده مؤمن، هر گاه در حال جدا شدن از دنيا و روى آوردن به آخرت باشد، فرشتگانى سپيدروى، چنان كه گويى چهره هايشان آفتاب درخشان است، از آسمان با كفنى از كفن هاى بهشت و حُنوطى از حنوط هاى بهشت، نزد او فرود مى آيند و به فاصله يك چشم رس، نزدش مى نشينند. آن گاه، فرشته مرگ مى آيد و كنار سر او مى نشيند و مى گويد: «اى نفْسِ پاك! به سوى آمرزش و خُشنودى خداوند، بيرون شو».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا طالب است و مطلوب، و آخرت [نيز]طالب است و مطلوب. پس هر كس آخرت را طلب كند، دنيا در طلب او برمى آيد تا او روزى اش را از آن، به تمام و كمال، دريافت كند. و هر كس دنيا را طلب كند، آخرت در طلب او برمى آيد تا مرگ به سراغش آيد و ناگهان، او را بگيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آگاه باشيد كه دنيا و آخرت، هر دو، طالب اند و مطلوب. دنيا طالبِ آخرت را طلب مى كند تا اين كه او روزىِ خويش را به تمام و كمال دريافت كند. آخرت نيز، در طلبِ طالب دنياست تا اين كه مرگ، گردن او را بگيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى براى خدا، كارى را ـ كه انجام دادن آن، نزد خدا ناپسند است ـ ترك نمى كند، مگر آن كه خداوند، چيزى را كه براى دين و دنياى او بهتر از آن باشد، به او عوض مى دهد.