حدیث دربارهويژگى هاى آخرت گرايان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أرادَ الآخِرَةَ تَرَكَ زينَةَ الدُّنيا؛ فَمَن فَعَلَ ذلِكَ فَقَدِ استَحيامِن اللّهِ حَقَّ الحَياءِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس خواستار آخرت است، زيور دنيا را وا نهد، و هر كس چنين كند، به راستى كه از خداوند آنگونه كه شايسته است، حيا كرده است.

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 637 ح 2458 عن ابن مسعود؛ كنزالفوائد: ج 1 ص 217، بحار الأنوار: ج 6 ص 131 ح 25.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی اهتمام به آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيه شريف: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين، خواستاربرترى و فساد نيستند» ـ: [يعنى] گردنكشى در زمين [و جامعه] و گرفتن به ناحق.

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداى متعال فرمود: «. اى احمد! همانا اهل خير و اهل آخرت، كم رو و پُرحيايند. حماقتشان اندك و سودشان بسيار است. كمتر نيرنگ مى زنند. مردم از آنان در آسايش اند و نفْس هايشان از آنان در رنج است. گفتارشان سنجيده است. محاسبه نفْس مى كنند و بر آن خُرده مى گيرند. چشمانشان مى خوابد و دل هايشان نمى خوابد. ديدگانشان گريان است و دل هايشان به ياد خداست. آن گاه كه مردم از غافلان نوشته مى شوند، آنان از ذاكران قلمداد مى شوند، در آغاز هر نعمتى حمد مى گويند و در آخرش شكر به جا مى آورند. دعاى آنان به درگاه خداوند، بالا مى رود و سخنشان [به نزد او]شنيده مى شود. فرشتگان به آنان شاد مى شوند و دعايشان در آن سوى حجاب ها . احتمالاً اين جمله، اشاره است به انعكاس دعاى آنان در عوالمى كه حجاب ناميده مى شوند. مى گردد. پروردگار دوست دارد كه سخنشان را بشنود ـ چنان كه مادرْ فرزند را دوست مى دارد ـ و چشم بر هم زدنى، از او باز نمى مانند. علاقه اى به پرخورى و پرگويى و جامه زياد ندارند. مردم در نظر آنان، مردگان اند و خداوند در نظرشان زنده و كريم است. پشت كنندگان را از روى كَرَم فرا مى خوانند و روى آورندگان را مهربانى مى افزايند، و دنيا و آخرت در نزد آنان، يكى شده است».

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداوند عز و جل فرمود: «. اى احمد! همانا اهل آخرت، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت. بر گناهان خويش مى گريند. نفْس هايشان را به رنج مى افكنند و آنها را آسوده نمى گذارند. آسايش اهل بهشت، در مردن است و آخرت، آسايشگاه عبادتْ پيشگان است. مونس آنان، اشك هايشان است كه بر گونه هايشان سرازير مى شود، و همنشينىِ آنان، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفته اند، و راز و نيازشان، با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است».