حدیث دربارهويژگى هاى آخرت گرايان

الأمالي للطوسي عن عبد اللّه بن مسعود:نَعى إلَينا حَبيبُنا ونَبِيُّنا صلى الله عليه و آله نَفسَهُ ـ فَبِأَبيواُمّي ونَفسي لَهُ الفِداءُ! ـ قَبلَ مَوتِهِ بِشَهرٍ، فَلَمّا دَنَا الفِراقُ جَمَعَنا في بَيتٍ فَنَظَرَ إلَينا فَدَمَعَت عَيناهُ، ثُمَّ قالَ: مَرحَبا بِكُم، حَيّاكُمُ اللّهُ، حَفِظَكُمُ اللّهُ، نَصَرَكُمُ اللّهُ، نَفَعَكُمُ اللّهُ، هَداكُمُ اللّهُ، وَفَّقَكُمُ اللّهُ، سَلَّمَكُمُ اللّهُ، قَبِلَكُمُ اللّهُ، رَزَقَكُمُ اللّهُ، رَفَعَكُمُ اللّهُ! اُوصيكُم بِتَقوَى اللّهِ، واُوصِي اللّهَ بِكُم إنّي لَكُم نَذيرٌ مُبينٌ، ألّا تَعلوا عَلَى اللّهِ في عِبادِهِ وبِلادِهِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالى قالَ لي ولَكُم: «تِلْكَ الدَّارُ الْاخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَ الْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ» وقالَ سُبحانَهُ: «أَلَيْسَ فِى جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِينَ» ۱. ۲
الأمالى، طوسىـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: محبوب ما و پيامبر ما ـ كه پدر و مادرم و جانم فدايش باد ـ يك ماه پيش از مرگش، خبر رحلتش را به ما داد. و چون زمان فراق نزديك شد، ما را در اتاقى جمع كرد و نگاهى به ما انداخت و چشمانش پر از اشك شد و سپس فرمود: «خوش آمديد. خداوند، شما را زنده بدارد. خداوند، شما را حفظ كند. خداوند، شما را نصرت دهد. خداوند، شما را نفع برساند. خداوند، شما را هدايت فرمايد. خداوند، شما را توفيق بخشد. خداوند، شما را به سلامت دارد. خداوند، شما را بپذيرد. خداوند، شما را روزى دهد. خداوند، شما را رفعت بخشد. شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم، و به خداوند نيز سفارش شما را مى كنم. و آشكارا به شما هشدار مى دهم كه در ميان بندگان خدا و در زمين او، بر خدا برترى نجوييد؛ چرا كه خداوند متعال، به من و به شما فرموده است: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين، خواستار برترى و فساد نيستند.و فرجام [ـِ خوش]، از آنِ پرهيزگاران است» و نيز فرموده است: «آيا جايگاه متكبّران، در دوزخ نيست؟!» ».
۱.الزمر: 60.
۲.الأمالي للطوسي: ص 207 ح 354، بحار الأنوار: ج 22 ص 455 ح 1.

احادیث دیگر این موضوع

۴
امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداى متعال فرمود: «. اى احمد! همانا اهل خير و اهل آخرت، كم رو و پُرحيايند. حماقتشان اندك و سودشان بسيار است. كمتر نيرنگ مى زنند. مردم از آنان در آسايش اند و نفْس هايشان از آنان در رنج است. گفتارشان سنجيده است. محاسبه نفْس مى كنند و بر آن خُرده مى گيرند. چشمانشان مى خوابد و دل هايشان نمى خوابد. ديدگانشان گريان است و دل هايشان به ياد خداست. آن گاه كه مردم از غافلان نوشته مى شوند، آنان از ذاكران قلمداد مى شوند، در آغاز هر نعمتى حمد مى گويند و در آخرش شكر به جا مى آورند. دعاى آنان به درگاه خداوند، بالا مى رود و سخنشان [به نزد او]شنيده مى شود. فرشتگان به آنان شاد مى شوند و دعايشان در آن سوى حجاب ها . احتمالاً اين جمله، اشاره است به انعكاس دعاى آنان در عوالمى كه حجاب ناميده مى شوند. مى گردد. پروردگار دوست دارد كه سخنشان را بشنود ـ چنان كه مادرْ فرزند را دوست مى دارد ـ و چشم بر هم زدنى، از او باز نمى مانند. علاقه اى به پرخورى و پرگويى و جامه زياد ندارند. مردم در نظر آنان، مردگان اند و خداوند در نظرشان زنده و كريم است. پشت كنندگان را از روى كَرَم فرا مى خوانند و روى آورندگان را مهربانى مى افزايند، و دنيا و آخرت در نزد آنان، يكى شده است».