حدیث دربارهدرستى حديث و سازگارى آن با فطرت
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا سَمِعْتُمُ الحَديثَ عَنّي تَعْرِفُهُ قُلوبُكُم وتَلِينُ لَهُ أشْعارُكُم وأبْشارُكُم وتَرَوْنَ أ نَّهُ مِنكُم قَريبٌ فأنا أوْلاكُم بِه. و إذا سَمِعْتُمُ الحَديثَ عَنّي تُنْكِرُهُ قلوبُكُم وتَنْفُرُ مِنهُ أشْعارُكُم وأبْشارُكُم وتَرَوْنَ أنـَّهُ بَعيدٌ مِنكُم فأنا أبْعَدُكُم مِنهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه از من حديثى شنيديد كه دل هايتان به [درستى] آن گواهى داد، موها و پوست هاى بدنتان آن را خوش داشت و ديديد كه به شما نزديك است، پس بدانيد كه من به آن سخن، از شما نزديك ترم (آن را من گفته ام). امّا اگر از قول من حديثى شنيديد كه دل هايتان با آن آشنا نباشد و موها و پوست هاى بدنتان از آن گريزان گردد و ديديد كه از شما دور است، پس بدانيد كه دورىِ من از آن سخن، بيشتر است تا دورىِ شما از آن.
۱.كنز العمّال: ج 1 ص 178 ح 902 عن أبي أسيد أو أبي حميد.