حدیث دربارهگروه هاى قارى
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قُرّاءُ القرآنِ ثلاثةٌ: رجُلٌ قَرَأَ القرآنَ فاتَّخَذَهُ بِضاعَةً فاستَحرَمَهُ المُلوكَ واستَمالَ به الناسَ، ورَجُلٌ قَرَأَ القرآنَ فأقامَ حُروفَهُ وضَيَّعَ حُدودَهُ، كَثُرَ هؤلاءِ مِن قُرّاءِ القرآنِ لا كَثَّرَهُم اللّهُ تعالى! ورجُلٌ قَرَأَ القرآنَ فَوَضَعَ دَواءَ القرآنِ على داءِ قلبِهِ فَأسهَرَ بهِ ليلَهُ وأظمَأَ بهِ نَهارَهُ وقامُوا في مَساجِدِهِم وحَبَوا بهِ تَحتَ بَرانِسِهِم، فهؤلاءِ يَدفَعُ اللّهُ بهِمُ البَلاءَ ويُزيلُ مِن الأعداءِ ويُنزِلُ غيثَ السماءِ، فواللّهِ لَهؤلاءِ مِن القُرّاءِ أعَزُّ مِن الكِبريتِ الأحمَرِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قاريان قرآن، سه گونه اند: كسى كه قرآن مى خواند و آن را وسيله اى براى تقرّب به شاهان و جلب توجّه مردم قرار مى دهد؛ و كسى كه قرآن مى خواند و الفاظ و كلماتش را بر پا مى دارد و معانى اش را فرو مى گذارد. اين دو دسته از قاريان قرآن، تعدادشان بسيار است و خدا امثال آنها را بسيار نكند؛ و كسى كه قرآن مى خواند و دارو و مرهم قرآن را بر روى دردِ دل خويش مى گذارد. شبش را با آن به بيدارى مى گذرانَد و روزش را با آن به تشنگى سپرى مى كند. [آن را] درمسجدهايشان به پا مى دارند و زير بُرنُس هاى ۲ خود مى خزند. اينان اند كه خداوند به بركت وجودشان، بلا را مى گردانَد و دشمنان را از ميان مى برَد و باران آسمان را فرو مى فرستد. به خدا سوگند كه اين قاريان، از كبريت احمر كمياب ترند!